Posts tagged Marathi Emotional story

कासव (Kasav)

“कसं काय आलं असेल हे आत?”

“एवढ्या पायऱ्या चढून येणं कसं शक्य आहे? केवढंसं आहे आणि! वितभर!”

“पण नेमकं कधी आलं?”

हॉलमध्ये टेबलाखाली बसलेल्या कासवाकडे बघून सगळ्यांची चर्चा चालू होती.

‘What do turtles eat’ असं मोबाईलवर search करत होतो तितक्यात छोट्या भावाने लहान टबमधे पाणी आणलं. त्याला उचलून त्यात ठेवलं. त्याच्यासमोर पालकाची पानं टाकली. आणि त्याने लगेच खायला पण सुरुवात केली.

तेवढ्यात शिंगाडे आज्जी त्यांच्या बागेतली मेथीची जुडी द्यायला आल्या.

“ह्या आशूला काय करावं? कशाला रे बिचाऱ्या कासवाला घरात घेऊन आलास?” टबमधल्या कासवाकडे बघून आज्जीनी सरळ भावाकडे मोर्चा वळवला.

“अहो नाही आज्जी, ते आपोआप आलाय. आम्ही बघितलं तेव्हा टेबलाखाली बसलं होतं!”

“आपोआप आलं? अरे पण इथं आसपास पाण्याचं डबकं सुद्धा नाही.” आज्जी आश्चर्याने बोलल्या.

“तेच म्हणतोय आम्ही पण. आणि ह्या बाहेरच्या पायऱ्या चढून कसं आलं काय माहित. बाकी कुठल्या बाजूनं घरात यायचा मार्गच नाही.” मी म्हणालो.

आज्जीनी इकडं तिकडं बघितलं. बाहेरच्या पायऱ्या बघितल्या.पटकन टबाजवळ येउन बसत म्हणाल्या, 
“पोरांनो… तुमची आई आली तुम्हाला भेटायला!”

त्यांच्या या वाक्यावर सगळेच फक्त शांत झालो.

“तुमच्या आईची पुण्याईच तेवढी होती. ती काय कुत्र्या-मांजराच्या जन्माला जाणार नाही. कासव होऊन तिच्या पोरांना भेटायला आली. बघा की, जवळपास पाणी नाही, घर एवढं उंचीवर. आणि दुसऱ्या कुणाच्या दाराला न जाता ते इकडंच आलं.”

बोलता बोलता त्यांनी मेथीची पानं खुडून त्याच्यासमोर टाकली.

डोळ्यातलं पाणी लपवायचा सगळ्यांनीच प्रयत्न केला.

आशुने पटकन टब उचलला. “भैय्या चल, विहिरीत सोडून येऊया ह्याला.”

“का? आपण सांभाळू की. मी बघतो काय काय लागतंय कासव पाळण्यासाठी. आपण आणूया ते ते सगळं” मी आवेगाने म्हणालो.

“नको. कासव असं बाहेरच्या पाण्यात जास्त दिवस राहत नाही. चल.” रस्त्यावर मिळालेलं कसलंही कुत्र्या-मांजराचं पिलू घरी घेऊन येणारा माझा लहानगा भाऊ शांतपणे कासवाला सोडून येऊया म्हणून सांगत होता.

दोघे विहिरीकडे गेलो. खालीपर्यंत उतरलो आणि त्याला शेवटच्या पायरीवर ठेवलं. त्याच्या डोक्यावरून बोट फिरवलं. दोघं तिथेच बसलो. पण ते पाण्यात जात नव्हतं.

“जा, जा पाण्यात…” असं म्हणून आशुने त्याला थोडं पाण्यात ढकललं. पण ते परत चालत पायरीवर येऊ लागलं.

आशुने माझ्याकडे बघितलं. मग त्याच्याकडे बघत म्हणाला, “आहे आम्ही व्यवस्थित, जमतंय हळू हळू आता सगळं करायला. तू काळजी नको करू. आम्ही आहोत ठीक” बोलता बोलता त्याचा आवाज जड झाला. मी त्याच्या पाठीवर हात टाकला. दोघांच्या डोळ्यातून घळाघळा पाणी वाहत होतं.

त्या कासवाला खरंच त्याचे शब्द समजले की काय, ते हळू हळू पाण्यात परत गेलं. कि नुसताच योगायोग?

दोन दिवसांनी परत पुण्याला यायला निघालो. निघायच्या आधी एकटाच विहिरीकडे गेलो. डोकावून बघितलं, कासव कुठे दिसत नव्हतं. दोन मिनिटं थांबलो. थोडं इकडे तिकडे फिरून बघितलं. जायला निघणार तेवढ्यात खालच्या पायरीवर एक छोटं डोकं दिसलं.

ते माझ्याकडे बघत होतं आणि मी त्याच्याकडे. मनोमन नमस्कार करून पाणावलेल्या डोळ्यांनी मागे फिरलो.

टेक्नोलॉजीच्या जगातली माणसं मला खुशाल हसू देत. मला माहितीय माझी आई मला बघायला आली होती. मला “सुखी राहा” म्हणून सांगायला आली होती.

मनकवडी (Manakavadi)

ऑफिसला जात असताना काल एक छोटा मुलगा गाडीपाशी आला. एका हातात लाकडी खेळणं नाचवत दुसऱ्या हाताने काच ठोठावू लागला. काच खाली करून विचारलं, “काय रे?”

“सर… ये ले लो ना गाडी मे लगाने के लिये… बस ५० रु. मे है!” डूगुडूगु कंबर हलवणारी एक लाकडी बाहुली दाखवत तो म्हणाला.

“क्युं, क्या है इसमे खास?” सरळ नको न म्हणता मी उगाच वाकडा प्रश्न केला.

एक क्षणासाठी थांबून तो ३.५ फूट उंचीचा मुलगा म्हणाला, “सर, ये जादूकी गुडिया है”

“हां?? क्या जादू करती है?” अजून बरीच मोठी लाईन होती म्हणून मग मी पण त्याच्या गोष्टीत भाग घेतला.

“ये आपके मन की बात समझती है और जो मांगे वो देती है! अभी देखो, आप मांगोगे ना — ये सिग्नल छुटे — तो देखो १ मिनिट मी छुटेगा”

छोट्याने जी शक्कल लढवली त्याचं कौतुक वाटलं आणि ती बाहुली मी घेतली. Dashboard वर ठेवली. अगदीच वाईट नव्हती ती दिसायला. सिग्नल मधून बाहेर पडलो आणि फोन वाजू लागला. Mohit calling. “Shit, हा आता review चे updates मागणार गेल्या गेल्या. आज review meeting मध्ये मोहित नसायला हवा यार… माझ्या बाजूने बोलायचं सोडून मलाच तोंडघशी पाडतो साX” फोन न उचलता manager च्या नावाने मुक्ताफळं उधळत निघालो.

ऑफिस मध्ये शिरून फटाफट laptop उघडला. Review चा ppt उघडला. मोहितच्या डेस्कवर updates साठी जाणार तेवढ्यात mail चं notification आलं,

‘I am out of office. Not well. Sorry for short notice

Regards,

Mohit’

हे वाचून मी खुर्चीतच एक छोटी उडी मारली. अचानक त्या पोराचे शब्द आठवले, “ये जादूकी गुडिया है”

अरे… खरंच ऐकली की काय तिने माझी इच्छा?

दुपारचा Review पण आरामात झाला. Approval पण मिळालं. संध्याकाळी खुशीत निघालो. बाहुलीच्या फ्रॉकला टिचकी मारली. कंबर हलवत ती डुलू लागली. वाटलं, जणू म्हणतेय “सांग सांग, अजून काय पाहिजे?” स्वतःशीच हसत घरी निघालो. आज traffic पण नेहमीपेक्षा कमी वाटत होतं. जाता जाता करीमची बिर्याणी घेऊन जावी असा विचार आला. पण बायको ओरडणार ह्याची खात्री असल्यामुळे नुसताच मूग गिळून पुढे गेलो.

घरी येउन दार उघडतोय तोवर खमंग वास आला. हातातली bag न ठेवताच स्वैपाकघराकडे गेलो.

“Wow! चिकन बिर्याणी… तुला कसं कळलं?”

“रविवारी केली नाही तर केवढा मूड ऑफ झालेला तुझा… आज मीटिंग नव्हती ना, मग लवकर आले, म्हणलं बनवू आज” मी मनातल्या मनात बाहुलीला thank you म्हणलं. बायकोला सांगितलं नाही, तिने वेड्यात काढलं असतं. मस्तपैकी बिर्याणीवर ताव मारून, रात्री दुपारच्या match चे highlights बघून ढाराढूर झोपलो.

रात्री मधेच दारावर ठकठक ऐकू आली. एवढ्या रात्रीचं कोण असेल? बाहेरच्या खोलीत जाऊन “कोण आहे?” असं जोरात ओरडलो.

तेवढ्यात एकदम झगमगाट झाला आणि… साधारण पन्नाशीकडे झुकलेल्या, घोळदार फ्रॉक घातलेल्या, हातात छडी घेतलेल्या ३ बायका बंद दरवाज्यातून गप्पकन आत आल्या. मी एकदम बावरलो.

घाबरत घाबरत विचारलं, “क- कोण तुम्ही?”

“आम्ही तुझी ती बाहुली न्यायला आलोय” तिघी एका सुरात बोलल्या.

“क-का?… कोण आहात तुम्ही?

“आम्ही फेअरी गॉडमदर्स आहोत!” जराशी स्थूल असलेली मधली बोलली

“काय्य्य?” मी किंचाळलो.

“अरे तू इतका ‘ढ’ आहेस का? दिसतेय न ही छडी, हा टियारा?” एक सडपातळ बांधा ती काठी डोळ्यासमोर नाचवत म्हणाली.

“पण तुम्ही इथे का आलाय?”

“आम्ही तुझी बाहुली न्यायला आलोय. ती मनातलं ओळखते आणि आपल्या wishes पूर्ण करते” तिसरी बोलली.

“पण तुम्ही Fairy Godmothers आहात ना? तुम्ही सगळ्यांच्या wishes पूर्ण करता ना? तुम्हाला कशाला हवीय बाहुली?” मी आता धीटपणाने बोललो.

“ हः…सगळ्यांच्या इच्छा आम्ही पूर्ण करायच्या आमच्या कोण करणार? आणि तसं पण तुझ्याकडे आहे न अजून एक बाहुली. तुला हि कशाला हवीय?” स्थूल.

“हो. दे आम्हाला.” मध्यम

“जादूकी गुडिया!” सडपातळ.

“अहो नाहीये दुसरी माझ्याकडे, आजच सकाळी घेतलीय मी विकत. मी नाहीये देणार.” मी ठणकावून सांगितलं. तिघींनी डोळे मोठ्ठे केले.

“बघूच कसा देत नाही, पकडा गं ह्याला” स्थूल ओरडली.

मी बाहुली घेऊन पळू लागलो. अचानकच आमची लिविंग रूम मोठ्ठी झाल्यासारखी वाटली. एकीने कांडी फिरवली, मी खाली वाकून ती चुकवली. किचन मध्ये गेलो. lighter घेतला आणि त्यांना भीती दाखवू लागलो. सडपातळ ने सरळ कांडी फिरवली आणि lighter ची काकडी झाली. एकीने नुसता हात घुमवला आणि बर्फाच्या बाहुल्या भोवतीने तयार झाल्या. त्यातली एक बाहुली फोडून बाहेर पडलो. बेडरूम च्या दारावर धडका मारल्या. “ऋता… ऋता दार उघड” पण बायको दार उघडत नव्हती. त्या मागून आल्या.

“बास. खूप पाहिले ह्याचे नखरे.” स्थूल म्हणाली. तिने एकदा कांडी फिरवली. माझे पाय दोरखंडानी आवळले गेले. मी आडवा पडलो. इतक्यात हात पण आवळले गेले. ती बाहुली उडून सडपातळ च्या हातात पडली.

आणि झुप्प करून त्या गायब झाल्या.

आणि मी दचकून जागा झालो. अलार्म वाजत होता.

“Shit, स्वप्न होतं!” मी डोळे चोळले. “काय weird स्वप्न होतं यार. हे ऋताबरोबर Disney कार्टून बघणं बंद केलं पाहिजे.”

तोंड धुवून सरळ अंघोळीलाच गेलो. ‘असं का स्वप्न पडलं असेल?’ असा विचार करत अंघोळ संपली आणि लक्षात आलं टॉवेल न घेताच आलो. ऋताला हाक मारणार तेवढ्यात बाथरूम च्या दारावर ठकठक झाली.

“अहो गोकुळराव, टॉवेल विसरलात तुम्ही. घ्या.”

आवरून टेबलवर बसलो. काल सगळी बिर्याणी संपवून पण आज जाम भूक लागली होती.

गरमागरम चहा आणि पोहे बायकोने समोर ठेवले. “मला मगाशी भूक लागली होती. मग मी खाऊन घेतलं” चहा प्यायला टेबलवर बसत ती म्हणाली.

“ए ऋता, तू मला उगाच त्या कार्टून फिल्म्स बघायला जबरदस्ती करत जाऊ नकोस हं!”

“आं, हे काय मधेच? कार्टून फिल्म्स! आणि तुला अजिबातच नाही आवडत का कार्टून्स? हुः नको बघत जाऊ उद्यापासून.” puppy face करत ती म्हणाली. चहा संपला तसं उठून बाहेर गेली.

“ऋतू… पेप…” मी वाक्य पूर्ण करणार इतक्यात आत आली

“काय बाई ह्या हेडलाईन्स. सकाळी सकाळी depression येतं. तूच वाच हे” माझ्या हातात पेपर देत ती म्हणाली. मी पटकन तिच्या चेहऱ्याकडे बघितलं. तिने नजरेनेच “काय?” विचारलं.

पेपर चाळून, चहा पिउन उठलो. कुठला शर्ट घालायचा म्हणून कपाट उघडलं.

“तुझा शर्ट ठेवलाय बघ इकडे बाहेर. कालचा शर्ट किती मळवलायस रे? ऑफिसला जातोस कि रस्ता बांधायला?” स्वतःच्या ड्रेसला इस्त्री करून ठेवत बाहेरच्या खोलीतून ती बोलली.

एकदम तिच्यापाशी गेलो. तिला जवळ ओढलं. कुशीत घेतलं. तिच्या गालावर हात ठेवला. “Sorry…” तोंडातून एकच शब्द बाहेर पडला.

डोळे मोठ्ठे मोठ्ठे करून, भुवया उंचावून तिने विचारलं, “काय रे काय झालं? इतकं काही नाही. लौंड्रीला देईन फारतर.”

“नाही, त्यासाठी नाही. माहित नाही कशा-कशासाठी.… काल इतकी छान बिर्याणी बनवली होतीस तर मी साधं Thank you पण म्हणलो नाही. सकाळपासून किती काय काय करतेयस न सांगता. तुला कितीतरी गोष्टी न बोलता कळतात. आणि ते मला कळलं नाही त्यासाठी.

आत्ता मला कळलं, त्या काय म्हणत होत्या. माझ्याकडे already एक बाहुली आहे. आणि मला कळलंच नाही.
तू आहेस माझी ‘मनकवडी बाहुली’!”

“कोण त्या? बाहुली कसली?” कपाळावर प्रश्नचिन्ह ठेऊन ती विचारत होती.

तिच्याकडं नुसतंच कौतुकानं बघितलं आणि मिठी अजून घट्ट केली.

विचारे मना (Vichare Mana)

“देवाने आपल्याला मेंदू देऊन चूकच केलीय.” गजबलेल्या रस्त्यावरून चालता चालता तो स्वतःशीच विचार करत होता.

“ह्या मेंदूमुळे माणसाचं आयुष्य अवघड होऊ बसलय. बरं दिला तो दिला, पोटापुरता द्यायचा ना. कशाला हे विचार बिचार करायची भानगड ठेवायची. ह्या कुत्र्या-मांजराचं कसं सोपं आहे. भूक लागली कि मिळेल ते खायचं. इच्छा झाली की गरजा पूर्ण करून घ्यायचा. पण माणसाने मात्र विचार करायचा. तो हातगाडीवाला काय विचार करत असेल, ‘सोडून द्यावा हा धंदा. जावं दूर कुठेतरी निघून..’ असं काहीसं चाललं असेल त्याच्या डोक्यात. पण मग त्याला घरात असलेलं तान्हं बाळ आठवत असेल, बायको आठवत असेल आणि मग तो विचार बदलेल. त्याच्या उलट हा भिकारी, त्याला फक्त आजचा वडापाव मिळतोय काय ह्याची चिंता असेल. प्रत्येकाला कसली ना कसली चिंता आहेच. मुलीला घेऊन त्या साडीच्या दुकानात घुसणाऱ्या बापाला पैश्यांची चिंता. मुलीला, नवरा चांगला असेल का नाही ह्याची चिंता. कुणाला नोकरी मिळत नाही- कुणाला नोकरी मानवत नाही. सगळ्यांनी फक्त कसली तरी चिंता करत राहायचं. माणसाचा जन्मच त्यासाठी झालाय बहुतेक. आम्ही सगळ्यांनी मागच्या जन्मी नक्कीच काही पापं केली असणार म्हणून माणसाच्या जन्माला आलोय.”

रस्ता ओलांडता-ओलांडता, पॅन्टला लावलेलं ID कार्ड पडलं ते उचलायला तो वाकला. तेवढ्यात त्याच्या कानाजवळ कर्कश हॉर्न वाजला.

-“ए मुर्ख… कडेला हो ना” कार मधला माणूस ओरडला.

“काय संडासला लागलय काय तुम्हाला? एवढ्या जोरात चाललाय… हॅ हॅ हॅ…” स्वतःच्याच विनोदावर सिगरेट पिऊन पिवळे झालेले दात काढून तो हसला.

-“फालतू… मध्येच थांबलाय आणि वर मलाच बोलतोय… कशाला असली माणसं…” त्या गाडीवाल्याचं वाक्य पूर्ण ऐकू येण्याआधी तो वळून निघून गेला

“हा माणूस नक्की पुढच्या जन्मी भिकाऱ्याच्या जन्माला जाणार” पुढे गेलेल्या कारकडे बघून तो मनात म्हणाला.

“मागचा जन्म, पुढचा जन्म… बापरे माणसानं काय काय कल्पना करून ठेवल्या आहेत. ह्या जन्मात चांगलं कार्य करायचं म्हणजे पुढचा जन्म सुखात जातो म्हणे. कुणी ठरवलं चांगलं काय, वाईट काय? देवाने? देव तरी कुणी बनवला? आम्हीच की. मग आम्ही म्हणू तेच बरोबर. आज बसून त्रास होईपर्यंत दारू प्यायची हे बरोबर. पैसा पाण्यासारखा उधळायचा हे पण बरोबर. ड्रग्स करायचे, रेप करायचा, चोरी करायची. तशी पण इथे कुणाची कुणाला पडलेली असते. माझी तर कुणाला पडलीय.”

वाटेतल्या गणपतीच्या देवळासमोरून जाता जाता त्याने डोक्याला आणि छातीला हात लावून नमस्काराचा सोपस्कार केला.

“प्रत्येक जण विचार करतो आणि तो स्वतःचाच करतो. आपला फायदा कशात आहे, हे पाहिल्याशिवाय माणूस कुठलीच गोष्ट करत नाही. मग मी तरी स्वतःचा विचार केला तर कुठे चुकलं? शरीर दिलंय तर त्याच्याबरोबरच्या गरजा पण आल्याच. आणि जोपर्यंत शक्य आहे तोपर्यंतच तर करायचंय. हेच तर वय असतं म्हणतात ना, काहीतरी थ्रिल करायचं? शिवाय ह्या वस्त्या कशाला बनवल्या असत्या माणसानं? ओठांना भडक लिपस्टिक लावून, परकर ब्लॉऊज घालून बसतातच कि त्या. माझ्याकडे पैसा आहे आणि त्यांच्याकडे शरीर. दोघांचा पण फायदा!”

तो कॉर्नरला एका माडीवर जायला वळणार तेवढ्यात त्याची नजर एका बाईवर गेली. बाहेरच दूध पाजत बसली होती.

“कुणाचं असेल ते बाळ? कोणीतरी आला असेल आपली हवस शांत करायला, कसल्यातरी डिप्रेशन मधून बाहेर पडायला किंवा ब्रेकअप मधून सावरायला. किंवा नुसतंच थ्रिल म्हणून. माझ्यासारखं. त्याच्या या थ्रिलच्या नादात एका जीवाला जन्म घातला त्याने. बिचारं बाळ. त्याला बापाचं तोंडदेखील माहित नाही. काय करेल ते त्याला कळायला लागल्यावर?”

“मी तरी काय केलं होतं? माझा बाप आईला सोडून गेला तेव्हा मी तरी काय केलं होतं? चड्डीत मुतण्याशिवाय दुसरं येत तरी काय होतं मला? पण काही करावंच लागलं नाही. आईनेच केलं सगळं. चड्डी बदलली, घर बदललं, नोकऱ्या बदलल्या, स्वतःला बदललं आणि सोबत मला पण बदललं. देवाने आईला तयार करून एक बरं केलंय. सगळ्या गोष्टी सोप्या करून टाकल्या आहेत. सगळ्या अडचणी, सगळ्या दुःखावर तिच्याकडे कसं काय औषध असतं काय माहित. सोपं आहे माझं आयुष्य तसं. इतके वर्षं खपून तिने ते केलंय माझ्यासाठी.”

“तिला आत्ता दिसत असेन का मी? रात्रीचं आभाळातनं बघतात म्हणे ते. ती बघत असेल तर तिला वाईट वाटत असेल नई. रडेल पण कदाचित, माझ्या बाबतीत हळवी आहे.”

माडीवर चढून तो त्या जाड्या बाईकडे गेला. बाळाला घेऊन बसलेल्या बाईची किंमत विचारली. घृणा आल्याचं तोंड करून बाईने जास्तीचे भाव लावले. तिच्यासमोर पैसे टाकून तो आत गेला. बाळाला कडेला ठेऊन ती बाई उठली. दाराची कडी लावून बेडवर येऊन बसली. तिच्याकडे ना बघता तो त्या शांत झोपलेल्या बाळाकडे गेला. खालचा ओठ बाहेर काढून निश्चिन्त पडलेल्या त्या छोट्या पोराला पाहून का कोण जाणे, त्याला तो पिवळट पडलेला फोटो आठवला. तरुण आई, तरुण बाबा आणि मध्ये चेहराभर तीट लावलेला एक गटटू. तो स्वतःशीच हसला. तिच्याकडे वळून त्याने तिला इतकंच विचारलं,

–“ह्याला माझ्याबरोबर घेऊन जायचं असेल तर कुणाला विचारायचं?”

मुग्धा (Mugdha)

मुग्धाने डोळे उघडले, आणि बेडवर उठून बसली.  जवळच्या टेबलवर ठेवलेल्या फोनमध्ये किलकिले डोळे करून बघितलं. ६.१५ झाले होते. तिने पाण्याची बाटली उचलली आणि घटाघट अर्धी केली. तिने डोळ्यांवर हात ठेवला. तिला निखिल पाठमोरा दिसला, तिच्यापासून थोड्या अंतरावर… कुठल्याश्या  टेकडीवर चालताना… आजूबाजूला उंच झाडं… तिला असं वाटत होतं की त्या झाडांतून कोणीतरी तिला बघत आहे. तिला भीती वाटली. तिने जोरजोरात निखिलला हाका मारल्या पण निखिल तिच्याकडे लक्ष न देता पुढेच चालला होता. ती घाई-घाईत पुढे चालू लागली. तिला पळावं वाटत होतं पण तिच्या पायांत शक्तीच नव्हती. “निखिल… निखिल…” तिने अजून जोरात ओरडून हाका मारल्या.  निखिलने मागे वळून बघितलं, काहीच एक्स्प्रेशन न देता परत तोंड फिरवून तो चालू लागला. तिला रडू येऊ लागलं. ती तशीच थांबली. पलीकडच्या झुडुपात हालचाल झाली आणि एक मांजर तिच्यासमोर झेपावली. मुग्धा खूप जोरात दचकली. आत्तासुद्धा!

“It was just a dream, Mugdha!”  ती स्वतःशीच म्हणाली.  तिने हातात डोकं धरलं. तिला रडावं वाटत होतं.. असं जोरजोरात.. ओरडून ओरडून… उगाच. पण तिच्या डोळ्यात धड पाणीही साठत नव्हतं.  तिने निखिलकडे बघितलं, त्याला शांतपणे गाढ झोपलेलं बघून तिला अजूनच राग राग झाला. खसकन त्याच्या अंगावरचं पांघरूण ओढून त्याला उठवावं असं तिला वाटून गेलं. तिने मोठा श्वास घेतला आणि बेडवरुन खाली उतरली. अचानक तिला गरगरल्यासारखं झालं. हँगओव्हर उतरला नव्हता. ती किचन मध्ये गेली आणि फ्रिजवरचा औषधांचा डबा उघडला, त्यात विस्कटून तिने ऍस्पिरिन शोधली, तिला पॅक सापडलं पण गोळ्या संपल्या होत्या. प्च! तिने पॅक खाली फेकलं. फ्रिज उघडून उगाच आत डोकावून बघितलं. वरच्या कप्प्यात अर्धा कापलेला लिंबू होता तो तिने घेतला. खाली पडलेलं ऍस्पिरिनचं पाकीट उचलून डस्टबिनमध्ये टाकलं. ग्लासमध्ये लिंबू पिळला आणि बाटलीतून संततधार पाणी ग्लासमध्ये ओतलं.


“नो.. नो… प्लीज.. oh.. okay!”   नको नको म्हणत असताना सुद्धा मर्लिनने मुग्धाच्या ग्लास मध्ये वाईन ओतली. “एन्जॉय…!” तिने स्वतःचा ग्लास उंचावला, मुग्धाने देखील स्वतःचा ग्लास उंचावला आणि उगाच over-friendly हसली. मर्लिन तिच्या मागून वळून Aleze  आणि Ken कडे गेली. मुग्धाने ग्लासमधे बघितलं, बापरे हे इतकं नाही संपायचं आपल्याला. तिने निखिलकडे बघितलं. हॉलमधल्या एका खिडकीजवळ उभा राहून निखिल कुठल्याश्या गोऱ्या म्हाताऱ्यासोबत हातवारे कर-करून बोलत होता. निखिलच्या टीममध्ये काम करणाऱ्या मर्लिनने काल डिनरला बोलावलं होतं. कोणाशीच ओळख नसल्यामुळं मुग्धा नुसतीच ऑकवर्ड बसली होती. शेवटी तिने ग्लास तोंडाला लावला.

“SO.. I was saying.. what’s wrong in believing in him. I believe he can make America great again!” मर्लिन आपल्या खुर्चीवर बसत म्हणाली.  

“Oh well..” आपल्या फ़्रेंच accent मध्ये आणि साखरेच्या आवाजात ‘एलिझे’ म्हणाली, “But he does all these silly talks…”

“So what… That makes him human. He doesn’t go on play pretend.”Ken मध्येच म्हणाला.

“Oh… hahah… you.. you two faced guy” ‘एलिझे’, ‘केन’ला कोपराने ढोसलत साखरेत बोलली.  

“I know right… He is human. And his wife also minds her own business. Not like Michelle. Oh.. look at me, I am so inspiring, I go on blabbering lengthy speeches… Look at my big ass..” मर्लिन हातवारे करून तोंड वेडावत म्हणाली. ह्यावर खूपच हशा पिकला. मर्लिनच्या जवळ बसलेली म्हातारी ‘कॅथरीन’ खूपच हसत होती. मुग्धाला ह्या चर्चेवर अजिबात हसू येत नव्हतं. पण तरी आपण conversationचा भाग आहोत हे दाखवण्यासाठी ती Fake स्माईल करत होती.

“No offense…”मर्लिन मुग्धाकडे बघत म्हणाली, “But someone needs to take charge right? You cannot please every-damn-body! You cannot be a kiss-ass all the time. Who is that China no no that Korean guy? That dictator… You need someone as crazy as him to oppose him.”

“Oh Marlene, Please! don’t start with that guy again… I better get off this table” असं म्हणत म्हातारी ‘कॅथरीन’ खूपच offend झाल्यासारखी उठली आणि आपला ग्लास भरायला लागली. मुग्धाला कळलंच नाही कि “No offense” म्हणताना मर्लिनने तिच्याकडे का बघितलं. तिला अजिबातच counter argue करायची इच्छा नव्हती. एकतर हि सगळी नवीन लोकं. आधीच आपल्याशी कोणी फार बोलत नाहीए. मर्लिनच्या पाणचट आणि उपरोधी बोलण्यावर तिला थोडा राग आला होता, पण व्यक्ती तितक्या प्रकृती असं म्हणून तिने दुर्लक्ष केलं.  तिच्यापासून दोन खुर्च्या लांब बसलेली एक जाडी बाई उठून एका टेबलाकडे जाताना तिला दिसली. तिथे स्टार्टर्स ठेवले होते . मुग्धाने पण इकडे तिकडे बघून आपला ग्लास टेबलवर ठेवला आणि तिच्या मागोमाग जायला उठली. आपला ड्रेस तिने हाताने जरा खाली ओढला. उगाचच हा तंग ड्रेस घातला, गप्प आपलं जीन्स घालून आले असते बरं झालं असतं. सारखं आपलं मांडीवर मांडी ठेऊन बसावं लागतंय. थोडंसं नेटकं होऊन ती जाड्या बाईच्या मागे जाऊन उभी राहिली.

“Oooh! Chicken pops!” जाडी बाई स्वतःशीच बोलत, मध्येच काही गोष्टी चाखून बघत, प्लेट भरत सुटली होती. अचानक तिला तिच्या मागे असलेली मुग्धा दिसली.  “Eh.. hey… I didn’t notice you are behind me… by the way… I am Annabelle.”

डाव्या हातातली प्लेट सांभाळत तिने उजवा हात हॅन्डशेक साठी पुढे केला. हॅन्डशेक करता करता मुग्धा त्या बाईचा चेहरा न्याहाळत होती. Wow… बराच मोठा, गोल-गोल आणि फ्रेश चेहरा आहे ह्या बाईचा. ते सोनेरी केस पण बरे शोभून दिसतायत. “Your name?” तिने विचारलं.

“Uh… इट्स मुग्धा…”

“moo-a-what?”

“मुग–धा” तिने ह्यावेळेस जास्त क्लिअर सांगितलं.

“ओह.. ओके..” ऍनाबेलला अजूनही समजलेलं दिसत नव्हतं. पण तिने विषय पुढे ढकलला. “How do you know Marlene? From work?”

“No… no… my husband knows her. I mean… works with her” मुग्धा मान हलवत म्हणाली. तिचा नवरा आणि मर्लिन एका टीम मध्ये आहेत. मग तिने आम्हालाही बोलावलंय.  म्हणजे आम्ही काहीच महिने झाले इकडे शिफ्ट झालोय ना… तर मग मी जास्त कुणाला ओळखत नाही. वगैरे वगैरे… नर्व्हस होऊन बिनकामाची माहिती तिने ऍनाबेलला दिली.

त्या दोघी परत टेबलजवळ आल्या. “So, you work with Marlene too?” खुर्चीवर बसत मुग्धाने विचारलं.

“Umm… नो…” ऍनाबेलने तोंडातला घास २-३ वेळा चावून गिळला. “I live couple of blocks down the lane”

“Oh okay…”

मग ऍनाबेलने सांगितलं की तिचं जवळच एक छोटं ‘सॅलोन’ आहे . मर्लिन आणि ती खूप वर्षांपासून एकमेकांना ओळखतात. मर्लिन तिची रेग्युलर कस्टमर आहे आणि त्यामुळे आम्ही फ्रेंड्स झालोय वगैरे वगैरे… तिने तिच्या पार्लरचं नाव आणि address मुग्धाला दिला. मुग्धासाठी ती special डिस्काउंटही देईल असं तिने सांगितलं.

“OKAY… enough about me…” असं फायनली म्हणून तिने मुग्धाला तिच्याबद्दल विचारायला सुरुवात केली.

“So, when did you get married?”

“About a year ago…”

“Was it all like they show in the movies? The dancing, the colors and all?” ह्यावर तिने बसल्या बसल्या अंग हलवून छोटासा डान्स केला.

“Yeah… some weddings are like that… ours was a little simple”

“Do you have pictures? Can you show me?”

“Yes… I have some…”

मुग्धाने आपला सॅमसंग उघडला आणि गॅलरीमधल्या ‘D-day’ नावाचा फोल्डर उघडला. त्यातले फोटोज ती स्वाईप करत ऍनाबेलला दाखवू लागली. ऍनाबेलने तिला “So, don’t you wear that red dress? And that… all that jewellery?” असं हातवारे करून विचारलं. मग मुग्धाने सांगितलं की त्यांचं लग्न ब्राह्मणी पद्धतीनं झालं, तो रेड ड्रेस म्हणजे लेहेंगा वगैरे जनरली नॉर्थ इंडियन्स घालतात.

“oh.. you look pretty in here.” तिचा नऊवारीतला मेकअप झाल्यावर पोज देऊन काढलेला फोटो बघून ऍनाबेल म्हणाली.

“हाहा.. थँक्यू!” मुग्धाला जरा छान वाटलं. ह्या ऍनाबेलमुळे तिला त्या डिनरमध्ये बसायला आता कमी ऑकवर्ड वाटत होतं. ती अजून काही आपल्या भारतीय विधींबद्दल सांगणार इतक्यात ऍनाबेल “Excuse me” म्हणून उठली. तिने मर्लिनला हाक मारून, ग्लास उंचावून अजून वाईन आहे का असं विचारलं. मर्लिन जागेवरून उठली, आणि ऍनाबेलला घेऊन एका खोलीत गेली.

मुग्धा समोरच्या चिकनचा एक तुकडा तोंडात टाकून आपलेच फोटो स्वाईप करत बसली. एक फोटो तिने थोडा झूम करून पाहिला. सासूचा चेहरा एरंडेल पिल्यागत दिसत होता. “हिला आणि काय प्रॉब्लेम झाला होता तेव्हा?” ती स्वतःशीच म्हणाली.

कशात ना कशात खोट काढायची सवयच आहे म्हणा… आमच्याकडे बाई असं, आमच्याकडे बाई तसं… अजून कुठल्या काळात राहते कुणास ठाऊक. तिच्या खांद्यावर थाप पडली. दचकून तिने फोन बंद केला आणि मागे बघितलं. निखिल होता. “हाहाहा… केवढी दचकलीस? ओके आहेस ना? ते तिकडे आमच्या कंपनीतले सिनियर आहेत त्यांच्याशी जरा गप्पा मारत होतो. तू काय घेतलंस खायला?” असं म्हणून त्याने तिच्या प्लेटमधून सुरी आणि फोर्कने एक तुकडा कापून घेतला. “Um.. हे तर गार झालंय. आणि हे काय?” तिच्या वाईनच्या भरलेल्या ग्लासकडे बघून म्हणाला, “अगं संपव  हे… झिनफंडल आहे ती.”

“काय?”

“झिनफंडल. ब्रँड आहे तो. चांगला.  मी मर्लिनच्या हातात मगाशी बाटली बघितली होती.”

“तू ह्यातलं थोडं पी ना… मी ते कॉकटेल घेते” मुग्धाने खालचा ओठ बाहेर काढला.

“ठीके ठीके… तू म्हणतेस म्हणून… पण कोणी बघायच्या आत प्यायला हवं, नाहीतर सगळे मला हावरट म्हणतील.”

“कोणी नाहीए बघत घे तू…”

निखिलने रेड वाईन चा ग्लास तोंडाला लावला.


ग्लासमधलं लिंबूपाणी तिने घशाखाली उतरवलं. त्या आंबट पाण्यामुळे तिला अजूनच मळमळू लागलं. एकदम उबळ आली तशी ती बाथरूमकडे धावली. लिंबूपाण्याबरोबर कालचं न पचलेलं चिकन, Bell paper चे तुकडे, arrabbiata sauce असं सगळंच पडलं. खूपवेळा तोंड धुतल्यानंतर तिला जरा बरं वाटलं. अजून जरा जळजळ होती पण हलकं वाटत होतं – पोट आणि डोकंही.

नॅपकिनला तोंड आणि हात पुसत ती बाहेर आली. एवढ्या आवाजातही निखिलला घोरताना बघून तिला तो नॅपकिन त्याच्या तोंडावर भिरकावा वाटला. “बावळट कुठला” स्वतःशीच पुटपुटत ती किचनमध्ये गेली आणि साखरेच्या डब्यातून दोन चमचे साखर तोंडात टाकून घोळवत ती हॉलमध्ये गेली. खांद्यावरचा नॅपकिन सोफ्यावर फेकून तिने गॅलरीचे पडदे उघडले. छान तांबूस उजेड काचेच्या दारातून आत पसरला. तिने गॅलरीचं दार सरकवलं आणि कडकडीत थंडीचा झोत खोलीत शिरला. तिने झर्र्कन दार बंद केलं, आत जाऊन अंगावर Shrug चढवला आणि पुन्हा बाहेर गॅलरीत गेली. दूरवरच्या एका बिल्डिंगच्या मागून सूर्य डोकावत होता. खालच्या निवांत रस्त्यावरून थोड्याफार गाड्या इकडून तिकडे करत होत्या. रस्त्याच्या पलीकडचं एकटं झाड हवेबरोबर सळसळत होतं. मुग्धाचं गोल, गोरं नाक थंडीने गारठत होतं. तिच्या मोकळ्या, सरळसोट केसांना वारा उडवत सहजपणे निघून जात होता. पण काय माहित, आज तिला नव्हतं छान वाटत. बाहेरचा view डोळ्यांत साठवत , मोठा श्वास घेत तिने डोळे मिटले.

अचानक तिला आठवलं, ती स्वप्नात परीक्षेला जाण्यासाठी पेन शोधात होती आणि आई नुसतीच तिच्याकडे बघत थांबली होती नव्हती. निखिलही तिथे सोफ्यावर बसून हसत होता. तिला परीक्षेला उशीर होत होता, एकतर geographyचा पेपर होता तिने शेवटचे ५ चॅप्टर्स सोडले होते. त्यातलाच आलं म्हणजे सगळं? तिने पेनशिवायच बॅग उचलली आणि गाडीवर बसून निघाली. ती रस्ता क्रॉस करणार इतक्यात समोरून भरधाव वेगात एक कार गेली.

“पें, पें….” करत आतासुद्धा खालच्या रस्त्यावरून एक टवाळ पोरांची गाडी सुसाट गेली. त्या आवाजाने तिच्या छातीत जोरजोरात धडधडू लागलं. पण मगाशी तर स्वप्नात आपण निखिलच्या मागे कुठल्याश्या टेकडीवर धावत होतो… दोन स्वप्नं मिक्स झाली वाटतं. “जाऊ दे…” तिने फार डोक्याला ताण नाही दिला. पोटातले कावळे जागे झाल्यासारखं वाटल्यामुळं ती आत आली. एकदम कडकडीत थंडीतून ऊबदार हॉलमध्ये येऊन तिला बरं वाटलं. तिने रिमोटने अजून जरा ‘heat’ वाढवली.  किचनमध्ये जाऊन पुन्हा एकदा फ्रिज उघडून तिने आत काही खायला मिळतंय का हे बघितलं. एक apple मागच्या बाजूला पडीक होतं ते तिने उचललं, तोंडाजवळ नेऊन परत ठेवलं.


“How’s that Chicken working out for you?” मुग्धाने चिकनचा तुकडा तोंडाजवळ नेऊन परत ठेवला, तितक्यात तिथे  मर्लिनचा पार्टनर – ‘अॅलेक्स’ आला.

“Good good…”

“I cooked it you know?”

“Oh really… इट्स नाईस… हेहे…” मुग्धाला पटकन काय बोलावं कळलं नाही.

“So, you are from India?”

“Yes yes…”

“I heard it’s a nice country…  actually Marlene’s brother-in-law had visited there”

“Oh okay… So you are from here itself?” मुग्धाने उगाच आपलं काहीतरी विचारलं.  

“Yeah… well not exactly from here, there is a small town nearby… But I live here now… I kind of look German, ‘cause my father was German. But I never saw him. He left just after I born” त्याने आपल्या हातातली बॉटल उंचावून खांदे उडवले. अचानक मिळालेल्या ह्या पर्सनल इन्फॉरमेशनचं  काय करावं हे न कळल्यामुळे मुग्धा पुन्हा एकदा नुसतंच हसली.

“So you work here now?”

“No no… I don’t… But I used to work before… I and Nikhil  were in the same company…” मुग्धा अॅलेक्सशी स्मॉल टॉक करायचा प्रयत्न करत होती. पण तिची नजर सतत किचनजवळ मांडलेल्या टेबलाजवळ उभ्या असलेल्या निखिलकडे जात होती. (कारण निखिल तिकडून सतत “काय?”, “ये ना”, “पटकन ये”, “हे मस्त आहे” असे विविध हातवारे करून तिला इशारे करत होता). शेवटी ती अॅलेक्स ला “Excuse me” म्हणून निखिलपाशी गेली.

“काय होतंय तुला?” तिने जरा वैतागूनच विचारलं.

“अगं… हे prawns खूप भारी झालेयत. गरम आहेत तोपर्यंत खाऊन घे. आपण मर्लिनला रेसिपी पण विचारून घेऊया हां?” निखिल एक तुकडा मिटकावत म्हणाला.

“अरे पण मी बोलत होते ना त्या अॅलेक्सशी…”

“अगं त्याच्याशी ओळख वाढवून काय करायचंय?”

“म्हणजे??” मुग्धाला थोडासा राग आला.

“अगं तुला सांगितलेलं ना… तो electrician आहे. असल्या gathering चा फायदा करून घ्यायचाच असेल तर त्या तसल्या म्हाताऱ्यांशी बोलायचं. त्यांच्या ओळखी असतात बऱ्याच. आपल्याला कधी काही opportunity मिळेल सांगता येत नाही.”

“बरोबर आहे… तेच करायला आलोय नाही का आपण. जॉब मिळवायला. अजून hike, अजून चांगली position… तेवढंच महत्वाचं आहे. चार लोकांशी गप्पा मारून फ्रेंड्स नाही बनवायचे. कशाला येते मी असल्या ठिकाणी कुणास ठाऊक.” हे सगळं मुग्धाने मनात म्हणलं. तिने निखिलला फक्त ‘तू अवघड आहेस!’ असा look दिला आणि तिथून परत जाऊन त्या मोठ्या डायनिंग टेबलवर जाऊन बसली.  निखिल पण तिच्या मागे-मागेच आला. तिच्या जवळची खुर्ची ओढून तो बसला आणि तिच्या कानाजवळ हळूच “सॉरी” म्हणून त्याने मान तिरकी केली.मुग्धा प्लेटमधला राईस चमच्याने हलवत “असू दे सोड.” असं तोंडातल्या तोंडात पुटपुटली. निखिलने उगाच तिचा गालगुच्चा घेतला आणि समोरच्या ताटातला prawn तोंडात भरायला घेतला. एक मुलगा निखिलच्या पलीकडे येऊन बसला. त्या दोघांनी “आता उद्याचा काय प्लॅन?” ह्यावरून ऑफिसच्या कामाच्या गप्पा मारायला सुरुवात केली. त्या एका प्रोजेक्ट मध्ये कसं कस्टमरचं approval पेंडिंग आहे, पण एकदा मिळालं की नंतर कशी फाटणार आहे असा काहीतरी विषय चालू होता.

“Guys… guys…” मर्लिन आपल्या भरड्या आवाजात उंच आवाजात म्हणाली,”I hear some gutter talk from this direction. Please, Puh-lease! No work on this table. Who’s that… Neekhel… I see you.”

“सॉरी, सॉरी…” निखिल हात वर करून म्हणाला.

“Tell us about your lovely wife, how did you guys meet? Who proposed whom?”

“Oh… okay…”निखिलने खांदे उडवून बोलायला सुरुवात केली, “Well, we were in the same organization. She joined our team 2 years after me…” मुग्धाला त्याने जेव्हा पहिल्यांदा पाहिलं होतं तेव्हा त्याला ती फारच अभ्यासू वाटली होती. एकदम sincere, सगळं काम सांगेल तसं करणारी, मीटिंग मध्ये नोट्स लिहून घेणारी… मग एकदा एका टीम outing ला गेल्यावर तिचे खरे रंग त्याला दिसले. त्या ट्रिपमध्ये तिने जो काही कल्ला केला की तेव्हाच तो तिच्या प्रेमात पडला. पण मग दोन वर्षं वेगवेगळ्या प्रकारे तिला पटवण्याचा प्रयत्न करून फायनली त्याने तिला प्रपोज केलं. आणि त्यानंतर सुद्धा तिने ६ महिन्यांनी  ‘हो’ म्हणलं.

“So, you got married, let me see… umm… 3 years ago? I thought, your wedding was like a year ago…” मर्लिन बिनकामाचे तपशील आठवत म्हणाली.

“Yes… we got married about a year ago”

“Oh… so you kept him waiting 3 years after he asked you to marry him? मर्लिनने मुग्धाला डोळे मोठे मोठे करत विचारलं. “ Wow… that was risky. Here, we get married in a month or so after proposal. You never know they might change their mind…” तिने उगाच अॅलेक्स कडे बघून डोळा मारला.

“Oh that ways…” निखिलला ‘अमेरिकन प्रपोजल’ चा संदर्भ तेव्हा लागला, “ नो.. नो… that was the first time she said ‘I love you too’… After that we dated for 2 years and then got married. “

“Ohkay… anyways.. good story… good story… and many congratulations!” मर्लिनने ग्लास उंचावला. बाकीच्यांनी पण “yeah… congrats, congrats!” असा आवाज केला.

“Oh Marlene… can I use your washroom? I need to pee.” ‘एलिझे’ने गोड आवाजात विचारलं.   

“Yeah… go straight and left.” मर्लिनने directions सांगितले.

“Baby… I’ll come in a minute” असं म्हणून ती निघाली, तितक्यात Ken ने तिचा हात धरला आणि खुर्चीवर मागे रेलून ओठांचा चंबू केला. “Awww…” म्हणत ‘एलिझे’ ने त्याला kiss केला आणि ती वॉशरूमकडे गेली. मुग्धा आणि निखिलने पटकन एकमेकांकडे बघितलं. निखिलने नजरेतूनच हसत हसत ‘काही रिऍक्शन देऊ नको’ असं सांगितलं. मुग्धा खाली बघून गालात हसली. तिला जाणवलं की तिला पण शू ला जायला हवं, एलीझेच्या मागोमाग गेली तर वॉशरूम कुठेय हे पण कळेल, म्हणून ती उठली. “मी पण जाऊन आले” निखिलने तिच्याकडे पाहिलं आणि उगाच एक डोळा मिचकावला. मुग्धाने हळूच ठेंगा दाखवला आणि एलीझेच्या मागे निघाली.

निखिलला हे असं चारचौघात kissing वगैरे अजून काही जमलं नव्हतं. तिला आवडलं असतं, त्याने अशी सगळ्यांसमोर पप्पी घेतली असती तर… कदाचित ऑकवर्डदेखील झाली असती, काय माहित! पब्लिक डिस्प्ले पर्यंत पोहचायला निखिलला अजून वेळच लागेल म्हणा, पहिल्या kissच्या वेळेसच कसं ततपप झालं होतं त्याचं. 
निखिलने तिला “तुझ्यावर प्रेम करतो” हे सांगितल्यानंतर, जवळ जवळ ६ महिन्यांनी ‘तिने’ त्याला डिनर डेट वर बोलावलं होतं. थंडी होती तरी तो ‘वाईन’ कलरचा  वन-पीस घालून गेली होती. पूर्ण 3 कोर्स डिनर होईपर्यंत नुसत्याच इकडच्या तिकडच्या गप्पा केल्या होत्या. मग बाहेर पडल्यावर, “मला पण तू आवडतोस” असं तिने सांगितलं तेव्हा निखिल तिच्यापेक्षा जास्त लाजला होता. “खरंच? खरंच?” असं तीनदा विचारून त्याने खात्री करून घेतली होती. तिच्याकडून “I love you too” म्हणून घेतल्याशिवाय त्याला चैन पडलं नव्हतं. मग बाईकवर मागे बसवून उगाच थंड हवेतून फिरवलं. “वर येशील?” म्हणून स्वतःच्या फ्लॅटखाली गाडी थांबवली. अस्ताव्यस्त पडलेल्या खोलीत घेऊन गेला आणि खोलीतला फक्त टेबल लॅम्प लावला. (डिम लाईट मध्ये रोमँटिक वगैरे वाटतं ना) आणि विचारलं, “Can I  kiss you? खूप दिवसांपासून रोखलंय मी स्वतःला… I’m sorry, म्हणजे मला तसं नाहीए म्हणायचं… म्हणजे असं पर्व्हर्ट सारखं नाही हं… I mean… तुला बघून असं जवळ घ्यावं वाटतं… आणि…” तिने त्याच्या तोंडावर हात ठेवला आणि डोळे मिटले.

खळ्ळ्ळ…! टॉयलेट वरून उठून ती जुन्या आठवणीतून बाहेर आली. आरशात स्वतःचा चेहरा बघत तिने बेसिनचा नळ सोडला.   


खळाखळा करून चहाचं भांडं तिने धुवून घेतलं आणि अर्धा कप पाणी, अर्धाकप दूध, १ चमचा चहापूड आणि एक चमचा साखर भांड्यात टाकून ते गॅस वर ठेवलं.  फ्रिजमधून ब्रेड आणि बटर काढलं आणि टोस्टरमध्ये ब्रेडचे २ slices टाकले. चहात आलं खिसून उकळणाऱ्या चहाकडं ती बघत थांबली. हां… निखिल एका फॅन्सी रेस्टॉरंट मध्ये जाताना तिला दिसला होता. आता टेकडीवर कुठलं  फॅन्सी रेस्टॉरंट? स्वप्न आहे ना ते… मंद! त्यापुढे काय झालं होतं पण… आपल्याला इतका राग येण्यासारखं? मुग्धा डोळे मिटून डोक्यावर अंगठा टेकवून आठवत होती… ओह.. ओह… एका पाठमोऱ्या मुलीच्या टेबलवर जाऊन बसला तो… कोण होती bitch! ughh….!!

‘टिंग!’ ब्रेड टोस्ट होऊन बाहेर आला. मुग्धाने डोळे उघडले, तिला आता पुन्हा चिडचिड होऊ लागली. तिने चहा गाळला, ब्रेडला फसाफसा बटर फासलं आणि TV समोर जाऊन बसली. TV वर music चॅनेल लावून आवाज नको तितका वाढवला. एक टोस्ट चहात बुडूवून खाऊन संपवल्यावर तिला थोडंसं बरं वाटलं. मग तिने दुसरा टोस्ट जरा आरामात TV मधल्या गाण्याकडे बघत संपवला. उरलेला थोडा चहा पिऊन ती उठली. तिने बेडरूम मध्ये बघितलं,बाहेर TV ठणाणा करत होता तरी आपला नवरा मेल्यासारखा पडला आहे हे बघून ती बेडजवळ गेली आणि धपकन बसली. शेवटी न राहवून तिने त्याच्या अंगावरचं पांघरूण ओढलं आणि त्रासून विचारलं, “उठणार आहेस का आजच्या दिवशी??”

“Umm… नको ना… तू पण ये इकडे माझ्या जवळ…” निखिलने डोळे किलकिले करून पाहिलं आणि तिला जवळ ओढलं.

“मला नाहीए आळश्यासारखं पडून राहायचं दिवसभर. आणि आता थोड्या वेळात आईसाहेबांचा व्हिडिओ कॉल येईलच. मी नाही रिसिव्ह करणार, आधीच सांगतेय.” तिने आपला हात त्याच्या हातातून काढून घेतला.

“बरं बाबा… उठतो उठतो… पण मग आधी मला ‘पा’ दे…”

“लाडात यायची काही एक गरज नाहीए. उठ आणि तोंड धुवून घे. आणि चहा हवा असला तर स्वतः करून घे.”

“अरे बापरे… काय झालंय सकाळी सकाळी? असा एकदम कडकलक्ष्मी अवतार का बरं?”

“मला नाही माहीत…” मुग्धा बाहेर TVच्या खोलीत निघून गेली, TVचा आवाज स्वतःलाच नकोसा होऊन तिने TV बंद केला. मोबाईलवर फेसबुक उघडलं.

>>तुलिका चंदवाणी’ is feeling crazy विथ ‘हर्षल मुलचंदानी’ हं… हे दोघं एक सारखं काही ना काही करत असतात. आणि सगळं आपलं फेसबुकवर टाकलंच पाहिजे.  
>>हे Life is beautiful पेज unlikeच करायला हवं. काहीही फालतू quotes टाकत असतात.
>>’कुणाल दिवेकर’ added new album “In the lap of Himalayas”
Wow! हा लदाखला जाऊन आला. किती जायचं होतं मला, पण तिकडे असताना कधी शक्य नाही झालं. किती फिरतो हा. वाह! कसला मस्त फोटो आलाय हा. तिने ‘Wow’वाला इमोटीकॉन प्रेस केला. अजूनच चांगला दिसायला लागलाय हा. ती त्याच्या प्रोफाइल वर गेली, त्याचे कुठले कुठले ट्रिपचे फोटो स्क्रोल करू लागली.
आपण जरा मूर्खपणाच केला, उगाच गरज नसताना त्याला सांगितलं, I had a crush on you in school.  ह्या माकडाने पण  “Same here” च्या पलीकडे काही केलं नाही. बरंच झालं म्हणा.. नाहीतर ह्याच्या मागं आपलं बॅगा उचलून इकडच्या पर्वतावर जा नाहीतर तिकडच्या समुद्रावर जा… पण आपण उगाच पोपट करवून घेतला त्यावेळेस. काहीतरी फालतू कल्पना होत्या ना त्यावेळेस आपल्या. एखादी गोष्ट छान वाटली तर लगेच एक्सप्रेस करायचं वगैरे… असो. पण आता आहे हे असं आहे. आता करा लिव्ह-लव्ह-लाफ!

“गोदू…” निखिल हॉलमध्ये आला. मुग्धाने पटकन फोन बंद केला. निखिल सोफ्यावरजवळ आला आणि त्याने तिच्या गळ्यात हात टाकले. “भूक लागलीय. खायला काय करूया?” मुग्धा वाट बघतच होती कि तो म्हणेल “खायला काय बनवणार!” आणि मग ती त्याच्यावर तापली असती. पण त्याने “करूया” असा डिप्लोमॅटिक शब्द टाकला.

“तुला काय खायचंय ते तूच ठरव…” तरीही तिने आपला गड राखून ठेवला.

“मी ना मस्त पॅनकेक्स बनवतो.”

“ओके.” म्हणून ती पुन्हा फोनकडे वळली.

“मुगु… ते ऑल-पर्पज फ्लॉअर म्हणजे काय गं? आणि मला बेकिंग सोडा… नाही, नाही… बेकिंग पावडर पाहिजे.” ५ मिनटं झाली नाहीत तोवर किचनमधून प्रश्न आले. मुग्धा डोकं हलवत उठली.

“सरक… करते मी.”

“नाही नाही. मी करतो. मला येतंय. मला फक्त हे सगळे इन्ग्रेडिएंट्स दे.” निखिलने मोबाईलवरची एक लिस्ट दाखवली.  मुग्धाने सगळं सामान एकेक करून काढून दिलं आणि तिथेच हाताची घडी घालून उभी राहिली.

हे इतकं घालू? हे इतकंच?  जरा जास्त घालू? असं करत करत finally पॅनकेकचं बॅटर त्याने बनवलं. आणि एक चमचाभर घेऊन तव्याला “जरा बटर लाव गं” म्हणून त्यावर सोडलं. मग नंतर दोघांना लक्षात आलं कि बर्नर पेटलाच नव्हता. मुग्धाने डोक्यावर हात मारला आणि गॅस ऑन केला. इतकं नको भाजायला – तितकं भाजल्याशिवाय चांगलं लागत नाही – साखर कमी पडलीय – त्यांनी तेवढीच सांगितलीय रेसिपीमध्ये- त्यांना बेचव आवडत असेल etc. चर्चा झाल्यानंतर खाण्यालायक ४ पॅनकेक बनले. मग ते घेऊन निखिल एकदम खुशीत प्लेट्स घेऊन टेबलवर बसला. ओट्यावरचा पसारा बघून मुग्धाने डोळे फिरवले आणि सुस्कारा सोडला.

टेबलजवळ येऊन ती बसली. गरम गरम पॅनकेक तोंडात घालून ‘हू.. हू..’ करून भाजलेलं तोंड शांत करणाऱ्या निखिलला बघून तिला थोडंसं हसू आलं. स्वतःच्या प्लेटमधला तुकडा ती तोंडात घालणार इतक्यात फोन वाजू लागला. मुग्धाने फोनमध्ये बघितलं आणि फोन निखिलच्या तोंडासमोर धरला.

“अगं उचल की…”

“मी तुला सांगितलेलं ना लवकर उठून तूच फोन करत जा Saturday/Sunday.”

“हो पण आता तिने केलाय ना तुला, उचल.”

“हे पॅनकेक्स तू केलेयस म्हणून सांगितलंस तर बघ… आधीच त्यांना वाटतं तुला उपाशी मारतेय मी…. हॅलो आई!” मुग्धाने लगेच चेहऱ्यावर हसू आणलं.

“हॅलो बेटा… किती उशीर केला फोन उचायलायला.”

“अं… फोन हॉलमध्ये होता ना. ब्रेकफास्टला बसलोय.”

“हं…  आज काय सुट्टीचं special?”

“पॅनकेक्स केलेयत.”

“तसलं कशाला करायचं… तिकडे कोथिंबीर वगैरे मिळते ना? येतात का तुला वड्या करायला… ती इथे सोसायटीत आहे ना जगदाळे… तिची सून बरंच काही काही करत असते. सकाळीच दिल्या थोड्या चव बघायला. ‘निऊ’ची आठवण झाली. फार आवडतं त्याला असलं चटपटीत…”

“नाई… ह ह… तोच म्हणाला करूया… थांबा हं त्याला बोलायचंय…” मुग्धाने निखिलकडे फोन देऊन टाकला आणि दात ओठ खाऊन त्याच्याकडे बघितलं. ती आपली प्लेट घेऊन उठली आणि सोफ्यावर जाऊन बसली. सारखं आपलं तेच तेच, ह्यांच्या “निऊची” तब्येत कशी हादरलीय, कमरेच्या दुखण्यामुळं आता कशी कामं होत नाहीत, मागच्या आठवड्यात काय special खायला केलं आणि हे सगळं झालं की कुणाच्या तरी नातू/नातीला बघून येणारा उमाळा, मग सगळं कसं योग्य वयात व्हायला पाहिजे. इथे inputचा पत्ता नाही, ह्यांना result पाहिजे झालाय! मागच्या वेळेस कधी केला होता? ते app च घेते, तिथे टाकत जाईन डेट्स. मुग्धा ते पॅनकेकचे मोठे तुकडे तोंडात गपागप कोंबत होती. माझी कधी काळजी करावीशी नाही वाटत का ह्यांना. त्याची कसली तब्येत हादरलीय? माझ्या आईला मारे दरवेळेस जावयाशी गप्पा मारायच्या असतात. ती पण मलाच नवीन रेसिप्या सांगते. तेवढंच आहे त्यांच्या आयुष्यात. माझं पण तेच होणारेय बहुतेक. Ack! घास लागला. ती पाणी प्यायला टेबलजवळ गेली.

“हो आई… आहे प्लॅन सगळा. आधी इकडे घर घेऊयात एक मग तुम्हीच या इकडे राहायला” निखिल बोलत होता.

फिसक्क! तिच्या तोंडातून ठसक्याबरोबर पाणी बाहेर आलं. तिला जोरजोरात खोकताना बघून निखिलने शेवटी फोन ठेऊन दिला.

“अगं, पाणी पी ना”

“पाणी.. *खक्क* पितानाच आलाय ना *खक्क*”

“बरं वर बघ थोडावेळ”

तुझ्या आईनेच शिव्या घातल्या असतील, इतक्या जोराचा ठसका आला. हे वाक्य मुग्धाच्या अगदी ओठावर आलं होतं पण तिने पाण्याबरोबर गिळलं.


ते कोरडं चिकन गिळण्यासाठी म्हणून मुग्धा मध्ये मध्ये जरा जास्तच कॉकटेलचे घोट घेत होती. तिला थोडं ‘tipsy’ वाटू लागलं होतं. केन आणि एलिझेची फर्स्ट date स्टोरी सांगून झाली होती. एलिझेला vending machine मधून कॉफी घेताना पाहून, “Careful, that’s hot. Oh.. don’t bother, you are 10 times hotter than that coffee” ह्या केनने मारलेल्या pick-up लाईनवर सगळे गरजेपेक्षा जास्त हसले होते.  मर्लिनला सगळ्यांनी आग्रह केल्यानंतर तिने तिच्या स्टोरीला सुरुवात केली होती. 

“Well, yeah okaay… So we met in a pub…” मर्लिनच्या आवाजात दारूचा इफेक्ट जाणवत होता.  “And… I and my friend umm.. Jane.. yeah.. she was there with me… and we were like… like totally drunk. And then this guy comes out of nowhere, and he asks me if I will dance with him. I was like, umm nyo! He insisted and there were we. dancing and laughing hysterically.”

मर्लिनची ती स्टोरी ऐकता ऐकता मुग्धाला तो घराजवळचा छोटा बार आठवला, ती ‘मार्टिनी’चा एक ग्लास घेऊन एका उंच खुर्चीवर बसली होती आणि मागून आवाज आला.  

“Hi there… it’s hard to believe, a gorgeous lady is sitting here all alone. Please tell me, shall I join, or am I getting punched in the face?”

“Suit yourself. and there’s no-one to punch you” मुग्धा आपला ग्लास हलवत, भुवया उडवत म्हणाली.

“My lucky day it seems, by the way you look stunning in this red saari. And.. and.. that’s a nice blouse” पाठ केलेली वाक्यं संपल्यामुळं निखिल अडखळला.

मुग्धाला हसू आलं पण तिने character सोडलं नाही. “I know, but थँक्स. So, where are you from? India?”

“Yes. It  seems you are an Indian too. Where are you from, Maharashtra?” मग तो तिच्या कानाजवळ वाकून खुसफुसला, “मराठीत बोलू का?”

“हो.. मी महाराष्ट्रातूनच आहे.”

“oh ग्रेट…”

“Ahem! इंट्रो पुरे.” ती त्याच्या कानात खुसफुसली.

“हां… तर मी म्हणत होतो… रेड कलर रिअली सूट्स यू. एकदम आल्याच्या चहासारखी कडक दिसतेयस.”

“हाहाहा…’आल्याचा च.हा.!’…  रेड wine वगैरे पण चाललं असतं.” मुग्धा डोकं हलवून हसू लागली.

“पण आम्हाला असं कडक-कडकच आवडतं…” निखिल तिच्या एकदम जवळ येऊन आपला चेहरा तिच्याअगदी जवळ आणून म्हणाला. ती एकदम गप्प झाली आणि गालातल्या गालात हसू लागली.

“बाय द वे, मी इकडे जवळच राहतो, if you are interested in a movie night.” आता जरा निखिलचा कॉन्फिडन्स वाढला.

“कुठली मूवी आहे त्यावर डिपेन्डन्ट आहे.”

“मी एखाद्या हॉरर फिल्म चा विचार करत होतो, कारण जेव्हा तुला भीती वाटेल तेव्हा I will be there for you to hold tight”

“ahem, ahem! फ्लर्टींग जमू लागलंय चांगलंच”

“What say? You, me and Mirrors”

“चालेल, बघूया कोण लवकर घाबरतंय पिक्चर बघताना’

“पण मी पिक्चर कुठे बघणारेय. मी तर तुला बघणारेय” निखिलने तिच्या खांद्यावरून मनगटापर्यंत हलकेच हात फिरवला.तिच्या अंगावर उगाच शहारे आले.

गाडीतून घरी येईपर्यंत त्यांचा “Roleplay” चांगलाच रंगात आला होता. त्यांच्याच अपार्टमेंटचं दार उघडून तो तिला त्यांच्या छोट्याशा बाल्कनी मध्ये घेऊन गेला. त्याच जुन्या बाल्कनीमधून रस्त्यावरची तीच वर्दळ सुद्धा तिला रोमँटिक वाटत होती.  अचानक निखिल तिच्या डोळ्यात डोळे घालून म्हणाला,

“You have 3 seconds to slap me!”

मुग्धाला काही कळेना, एकदम काय झालं ह्याला, आत्ता तर किती छान बोलत होतो.

ती विचार करतेय तोवर त्याने तिला कमरेत हात घालून आवेगात जवळ ओढलं, आणि तिच्या ओठांवर ओठ टेकवले. काही क्षणांमध्ये बाजूला होऊन हाताची घडी घालून तो समोर थांबला, आणि मोजू लागला.

“1…,2…,3… ओके संपले 3 सेकंड्स तू काही मला मारलं नाहीस, it means you liked it” असं म्हणून त्याने तिला पुन्हा जवळ ओढलं.

मुग्धाने हसत त्याला विचारलं, “Smooth हं… कुठून चोरलं?”

“असंच वाचलं होतं कुठेतरी… खूप दिवस वापरायचं होतं”

“बापरे.. खूपच तयारी…”

“Shhh…” म्हणून त्याने तिचे ओठ बंद केले.


“And next morning… he was there next to me. IN MY BED! Then we got into talking… blah blah blah… and I got to know.. he is 12 years younger than me. 12 years! I was like, get the hell out of my house!” मर्लिनचा आवाज दारूबरोबरच चढला होता. त्यामुळं काही क्षणांसाठी -लाल साडीत हरवलेली -मुग्धा, मर्लिनच्या गोष्टीत परत आली.

“In my defense, she looked younger!” अॅलेक्स खांदे उडवत म्हणाला.

“What… she looked younger to you? oh my god… hahahahaha” म्हातारी कॅथरीन खूपच हसू लागली. “Tell us something we can believe. huhuhahha” कॅथरीनच्या हसण्यामुळे सगळेच त्या गोष्टीवर हसू लागले. मुग्धाला काही फार हसू येत नव्हतं, तरी ती दात दाखवत होती.  तिने अॅलेक्सकडे बघितलं, त्याचा चेहरा थोडा पडल्यासारखा वाटला.

“I meant, she had that childlike vibe.” अॅलेक्सने उगाच सावरायचा प्रयत्न केला, पण त्यावर सुद्धा सगळ्यांनी त्याची उडवली.

“Hahaha… poor Alex, he just wanted to have fun, and now stuck for life!”

डाव्या बाजूला बसलेली ‘ऍनाबेल’ मुग्धाच्या कानाजवळ येऊन म्हणाली.

“हीही…” मुग्धाने रिस्पॉन्स दिला.

“How old are you?”ऍनाबेलने तिला विचारलं.

“Ah… 27…”

“Oh… You don’t look 27. I am 50”

“Oh… really? You don’t at all look 50. I mean you look younger.” तरी मुग्धाचं डोकं वेळेत चाललं. कधीही कुणाच्या वयावर निगेटिव्ह कमेन्ट करू नये.

“Thank you darling!” ऍनाबेलचे थँक्यू म्हणताना मिटलेले डोळे जरा pause घेऊनच उघडले. फुकट मिळतेय म्हणल्यावर तिने दारूचा ग्लास खाली ठेवलाच नव्हता. तिला चढली आहे हे कळून येत होतं. “You know, I am getting… um… getting divorced.”

“Uh… why?” मुग्धाच्या छातीत उगाच धडधडलं.

“Yeah… I am getting divorced this Tuesday. I have sent the notice. You know why? He cheated on me. I have been married to him for 25 fucking years. And he does this for me.”

“I am so sorry… “

“But, I am not. You know. I am not at all sorry. I have a young daughter. She is 17. She is in support of me… I will be fine.”

“Yes. You will be…”

“Umm.. Is, is divorce common in India?”

“Uh.. no.. I mean, not that common… I mean…”

“Ohh… I am seeing one Indian man. You know… dating… He says, he is going to get divorced soon.”

मुग्धाचं डोकं ऑलरेडी alcohol मुळं जड झालं होतं. अचानक ऍनाबेलचा असा पर्सनल प्रॉब्लेम ऐकून तिला काय बोलायचं काळात नव्हतं.

“It is embarrassing you know… to, to.. put yourself out there at this age. I am 50. fucking 50. and I have only known this man for last 25 years. I never dated anyone else. No.. nothing. And now, now I have to do this.”

“I can understand. It is hard. But, you know… It’s better to leave him if he doesn’t want you.”

“Oh no… no… he wants me back well.. But I am done with that man. He shouldn’t have gone behind my back. It’s humiliating… but I don’t care now. I am already seeing another man. He is nice. Are all Indians nice like him? He says he will be leaving his wife soon.”

“It will be okay Annabelle. Everything will be okay.” मुग्धाने जमेल त्या शब्दात तिला आधार द्यायचा प्रयत्न केला. तिच्या मनात उगाच त्या इंडियन माणसाबद्दल शंका येऊन गेली. पण नसेल तो तिचा फायदा घेत. आपल्याला काय माहित कुणाचं काय चालू आहे.त्याला पण आला असेल आपल्या बायकोचा कंटाळा. किंवा त्रास देत असेल ती त्याला.

“Thank you darling! Bless you Bless you. Come on. Let’s click a picture. No you know what. Let’s dance! Marlene darling… play some funky music please!”म्हणत जाडी ऍनाबेल खुर्चीवरून उठली.

“Oh my god, are you going to dance Anne! That’s going to be a scene worth watching. I am getting camera.” मर्लिन उठून कॅमेरा आणायला आत गेली. जाता जाता तिने music सिस्टिमचा आवाज वाढवला आणि कसलंसं upbeat गाणं लावलं. ऍनाबेल सगळ्यांच्या खुर्चीजवळ जाऊन जाऊन त्यांना नाचायला उठवत होती. मुग्धा खुर्चीवरून नर्व्हर्सपणे उठली, तिने निखिल कडे बघितलं. निखिल दुसऱ्या टेबलवर बसलेल्या त्या गोऱ्या म्हाताऱ्याकडे वळून वळून बघत होता. मुग्धाने डोळे फिरवले आणि ऍनाबेलच्याजवळ जाऊन उभी राहिली. ऍनाबेल म्हाताऱ्या कॅथरीनला उठवायचा प्रयत्न करत होती. कॅथरीन ढिम्म हलत नव्हती.

शेवटी ऍनाबेलनं नाचायला सुरुवात केली. आपलं धूड हलवत हलवत ती मध्ये मध्ये आपल्या ग्लासमधून दारु पण पीत होती. ‘पेताड’ कुठली. “The cool couple” पण जागेवरून उठले. त्यांनी आपला-आपलाच काहीतरी डान्स सुरु केला. मुग्धा उगाच जागेवरच हात आणि पाय तालात हलवायचा प्रयत्न करत होती. अॅलेक्स पण ह्या सगळ्यांना जॉईन झाला. निखिल बरोबर कामाच्या गप्पा मारणारा मुलगा पण आला. मर्लिन तिकडून कॅमेरा घेऊन आली. गळ्यात कॅमेरा अडकवून तिने ३-४ फोटो काढलेआणि तीदेखील कंबर हलवत हलवत ग्रुप मध्ये आली. निखिल सुद्धा मग जॉईन झाला. मुग्धाकडे बघून तो ‘मी काय करू आता?’ असं विचारत होता. पहिली ५ मिनिटं झाल्यावर सगळे थोडे अजून फ्री झाले. ऍनाबेल तर इतक्या जोशात नाचत होती कि असं वाटत होतं, आता पडेल कि मग पडेल. Ken आणि Alezeचा PDA सुरूच होता. निखिल मुग्धाजवळ आला. त्याने तिला हातानेच ‘free होऊन नाच’ असा इशारा केला.मुग्धा आपली संकोचून तेवढं-तेवढंच करत होती.  तिला उगाच जुनं काही काही आठवू लागलं, कॉलेजमध्ये केलेला डान्स, ऑफिसच्या ट्रिपमध्ये गाडीत मागे जाऊन केलेला कल्ला, ऑफिसमध्ये दिवाळी इव्हेंटला केलेला lyrical डान्स, बालवाडीत सगळ्यांनी ओळीत उभा राहून केलेला “चांदोबा चांदोबा भागलास का?” वर केलेला डान्स…

“OH MY GOD, OH MY GOD…”अशी एक किनऱ्या आवाजात किंकाळी आली. आणि ‘धड्ड’ मग ‘खळ्ळ’ असा आवाज झाला. ऍनाबेलचा पाय नाचता नाचता घसरला होता, तिच्या हातातलं liquid एलिझेच्या अंगावर सांडलं होतं, ऍनाबेल पार्श्वभागावर आपटली होती आणि ग्लास फुटला होता होता.

सगळ्यांचा आवाज एकदम बंद झाला. मर्लिनने गाणं बंद केलं. म्हातारी कॅथरीन खुर्चीवरून उठून ऍनाबेलला उठवायला आली, अॅलेक्स पण पुढे आला. ऍनाबेल अचानकच जोरजोरात हसू लागली. ती स्वतःच्या आपटण्यावर जोक करू पाहत होती. अॅलेक्सने तिला खुर्चीत बसवलं. मर्लिन एलिझेला घेऊन कपडे बदलायला आत घेऊन गेली. केन देखील मागोमाग गेला. निखिल आणि मुग्धा नुसतेच ऑकवर्ड उभे होते. निखिलशी गप्पा मारणारा गोरा म्हातारा उठला आणि निघू लागला. अॅलेक्स त्याला दारापर्यंत सोडायला गेला.  ऍनाबेल अजून हसतच होती, काहीतरी पुटपुटत होती. कॅथरीन तिच्या पाठीवरून “इट्स ओके” म्हणत हात फिरवत होती. अचानकच हसू थांबवून ती उठली आणि “I should go…” असं म्हणून चालू लागली. कोणीच तिला थांबवयचा प्रयत्न केला नाही. ती पार दारापाशी गेल्यावर मुग्धाला वाटलं कि तिने तिला दारापर्यंत सोडायला जायला हवं होतं. ती खुर्चीवर मटकन बसली.

“Poor Ann, she is going through a lot… She is drinking a lot lately and She doesn’t know when to stop. Her husband cheated on her.” शेवटचं वाक्य कॅथरीननं मुग्धाच्या कानात खुसफुसलं.

“But you know what… every relation has an end. The sooner you accept the better. Even Marlene has gone through the same, her husband took away their son. It’s just sad… You know, My husband died 2 years ago, and we don’t even have kids. Our relation didn’t end like them, still, here I am all alone. You see… You can’t escape that.”

मुग्धाचं डोकं जड झालं होतं आणि त्यात हि बाई अजूनच depressing काहीतरी बोलत होती. तिने निखिलला “Please जाऊया चल” म्हणून सांगितलं. निखिल “१ मिनिट, मर्लिनला सांगून आलो” म्हणून गेला.

“You know who I miss the most? My friend Carla… She was there with me in the hardest of the time. But she passed away 4 months ago.”

अरे देवा… ह्या म्हातारीच्या आयुष्यातले सगळेच का मरतायत? निखिल कुठे गेला? Uh. डोकं ठणकतंय. तिने निखिलला फोन लावला. फोन टेबलवरच वाजत होता.


‘Ting ding ding ding ting’ मैत्रेयीचा फोन होता. मुग्धाने फोन उचललाच नाही. फोन कट होऊन whatsapp वर मेसेजेस आले. ते पण तिने लगेच बघितले नाहीत, कारण मग ती फोनजवळच होती असं होईल.

तिने नुसतंच नोटिफिकेशन्स मध्ये बघितलं,

“नेक्स्ट वीकेंडला भेटायचं का?” मैत्रेयीचा मेसेज.
“नेहा, तृप्ती, जग्गू…” आणि पुढचं काय ते दिसत नव्हतं. पण मुग्धाला कळलं होतं. सगळे भेटणार असतील. कुणाच्या तरी घरी. मैत्रेयीच्याच. मला नाहीए जायचं. काय करणार तिथे जाऊन. प्रत्येकाचं काहीतरी काहीतरी सुरु होईल, especially नेहा.  मी काय बोलणार? Bore च होईल जाऊन. काय कारण सांगू आता? मुग्धाने फोन बाजूला ठेऊन दिला. तिला उगाच guilty वाटत होतं. पण नाही होत आता तिच्याच्यानं इतक्या लोकांचं ऐकत बसायला. असं का झालंय पण, इतकी का जजमेंटल आणि माणूसघाणी झालीय मी? जाऊ दे. काहीतरी सांगते कारण थोड्या वेळानं.
Notifications bar मध्ये फेसबुकचं एक नोटिफिकेशन आलं होतं.

“Your page Frizz Bee has 2 new likes and one preview.”

ह्या जुन्या पेजला कोणी लाईक केलंय आता. हे कोण रँडम? Dave Sturgeon. Fake अकाउंट वाला असेल कोणीतरी. ती आपल्या पेजवर गेली. Doodles, Art and More… तिच्या पेजचं शॉर्ट introduction. आपलीच काढलेली चित्रं ती बघत बसली. काही काही खरंच चांगली होती. तिचं ते पोस्टर कलर्स मधलं “Holding the Universe together” छान होतं. तिला पण वाटलं नव्हतं पण पूर्ण झाल्यावर त्याला एक deep अर्थ आल्यासारखं वाटत होतं. आपल्या घरात त्याचं मोठ्ठं व्हर्जन काढून लावायची तिची कधीपासूनची इच्छा अपूर्ण होती. हे घर तिला आपलं वाटत नाही, अशी तिला अचानक जाणीव झाली. Frizz Bee बंद करून ती होम-पेजवर गेली.

 स्क्रोल करत, straight face ने दुसऱ्या मित्र-मैत्रिणींचे अपडेट्स like करत होती. एक काहीतरी फालतू Tiny Tales ची पोस्ट फीड मध्ये आली.

Guy best friends.

They don’t judge you

but won’t stop teasing you.

Tag your guy-bestie.

काय crap आहे हे. बापरे आणि किती हजारो likes. हे काय निखिलला टॅग केलंय – दीपिका मिश्रा “Miss you guys… निखिल, दिनेश, सुयोग *heart, heart*”

What the fuck!! किती चाटू आहे ही. ह्याने काय कंमेंट केलीय, “miss you too and our whole team” Whaaaaattt?? हि कधीपासून झाली ह्याची bestie?? एक मिनिट… हीच होती काय ती स्वप्नातली. जिच्याशी गळ्यात पडून आणि दात दाखवत बोलत होता हा, त्या रेस्टॉरंटमध्ये. मला ignore करून. ओह.. right! हिचेच असे लांब केस आहेत. हि ह्याची bestie आहे तर मी काय करतेय इथं. कशाला आलेय माझं सगळं जग सोडून . जाते परत, काही गरज नाहीए माझी. उगाच नाहीएत मला असली स्वप्नं पडत. मला फक्त इथं कामाला आणलंय. ह्याच्या आईकडून सकाळी सकाळी अपमान ऐकायला आणलंय मला. मीच मूर्ख आहे. मीच घाई केली सगळ्या गोष्टींची. ह्याला काही एक गरज नाहीए माझी. प्रेमाची नाटकं सगळेच करतात पहिले २ वर्षं. लग्न झाल्यावर काय… हक्काची मोलकरीण असते बायको म्हणजे. काल सुद्धा त्या पार्टीमध्ये मला किती ignore करत होता.
मुग्धाच्या डोळ्यातून घळाघळा पाणी वाहत होतं.
बरोबर आहे. बाकीच्या मैत्रिणींकडून इतकं attention मिळतंय म्हणल्यावर मला attention द्यायची गरज नाहीए. आता तर स्वतःच्या आई-बाबांना पण इकडं घेऊन येणारेय म्हणे. मग तर झालंच. मी कोथिंबिरीच्या वड्या करायच्या, प्रेग्नन्ट व्हायचं, सासूची सेवा करायची, नवऱ्याचे वरून-खालून लाड पुरवायचे. आणि ह्याने लांब केसांच्या पोरींबरोबर गळ्यात गळे घालून हिंडायचं…

मुग्धा… अगं… काय विचार करतेयस असले. किती थर्डक्लास विचार करतेयस. तो खरंच असा वागतोय का. एखाद्या फोटोवर त्याला कुणी टॅग केलं म्हणून तू अशा थराला चाललीयस. IT WAS JUST A FUCKING DREAM!! किती overreact करतेयस छोट्याश्या गोष्टीवरून. What’s wrong with you? का असं छोट्या छोट्या गोष्टींना घेऊन हळवी होतेस आजकाल? आपली आई तरी उद्या नीरजच्या बायकोशी काय वेगळं वागणारेय जी तू त्याच्या आईच्या बोलण्याचा इतका बाऊ करतेस. पण का नाही? नव्या generation बरोबर त्यांनी बदलायला नको? सारखं काय तेच आपलं जेवण-खाण. अगं पण त्या तिकडून कितीही ठणठण करत असतील तरी तू करतेस का इथं इतकी मरमर. मग कशाला त्रागा करतेस दरवेळी. काही एक रडायची गरज नाहीए फालतू गोष्टींसाठी. सगळ्याच गोष्टींमध्ये आपण दुःखच शोधत बसलो तर तेच मिळणारेय.

स्वतःलाच सांत्वना देऊन तिने डोळे पुसले. जड झालेलं डोकं घेऊन ती बेडरूममध्ये गेली. नुसतीच पडून भिंतीकडं बघत राहिली. तिला अजून काही काही वेगळी स्वप्नं आठवू लागली. अधे-मध्ये ते एक असं खोलीत गुदमरल्यासारखं एक स्वप्न पडतं. आणि किळसवाणे साप, आणि त्या शाळेतल्या कुजकट बाबर-बाई. घाणच काहीतरी स्वप्नं पडतायत आजकाल. पण आज पहाटेचं स्वप्न मात्र खूपच विचित्र… I had never thought कि माझ्या subconscious मध्ये असे काही विचार चालू असतील.

“रांझन दे यार बुल्लेयाsssss  सुन ले पुकार बुल्लेयाsssss  तू ही तो यार बुल्लेयाsssss “अचानकच बाहेरच्या खोलीत रणबीर कपूर TV वर जोर-जोरात बोंबलू लागला. What the fuck…. ह्या मुर्खाला एवढी साधी जाणीव पण नाहीए की मी आत रडत बसलेय. सतत कसा काय हा स्वतःच्याच विश्वात असतो. सतत आपला तो कामाचा दिखावा. आणि स्वतःपुरती ऐक ना गाणी. कशाला दुसऱ्याचं डोकं फिरवतोय. ती तरातरा हॉलमध्ये गेली आणि सरळ जाऊन TV स्विच ऑफ केला.

“का??” लॅपटॉपमधलं डोकं वर काढून निखिलने शॉकमध्ये गेल्यासारखं विचारलं.

“डोकं दुखतंय माझं.”

“तुला भूक लागली असेल अजून, जराश्या खिचडीनं कसं पोट भरेल.”

“मग तू बनवायचं होतास पंच-पक्वान्न.”

“अगं… चिडतेयस कशासाठी? मी काही चुकीचं बोललो का?”

“नाही नाही… चुकीचं कसं! बरोबरच आहे. तू आणि तुझी आई नेहमी बरोबरच असता.”

“आता आईचा काय संबंध. तिला कशाला मध्ये आणतेयस?”

“जाऊ दे. तसंही बोलण्यात काय अर्थ आहे म्हणा. जे आहे ते निस्तरायचं आता.”

“कुठली गोष्ट कुठे नेतेयस तू मुग्धा? एवढं निस्तरायला वगैरे लागण्यासारखं काय झालंय काय?”

“काय होतंय!? काही नाही. तू काम कर तुझं.” मुग्धा फणकारली.

निखिलने लॅपटॉप झाकला, “ठेवलं काम. बोल काय होतंय तुला?”

“मला नाही बोलायचं.”

“ठीक आहे. तू शांत झालीस कि सांग.” निखिलने परत लॅपटॉप उघडला.

फणफणत ती बेडरूममध्ये आली आणि बेडरूमचा दरवाजा जोरात आपटून बंद केला. काहीतरी जोरात आपटून फोडावंसं वाटत होतं. तिने नुसतीच उशी जोरात बेडवरुन खाली फेकली आणि डोकं हातात धरून बसली. आता तर तिच्या डोक्यात काही विचार पण येत नव्हते. नुसतीच भणभण. तिच्या डोळ्यात पाणी पण येत नव्हतं. दिवसभर इतका काथ्याकूट करून मेंदू थकला होता.  पाचएक मिनिटांनी निखिल दार उघडून आत आला.

“बोलणार नाही माझ्याशी?”

मुग्धा नुसतीच खाली बघत बसली. निखिल तिच्यापलीकडे जाऊन बसला. तिच्या पाठीवर हात ठेवणार इतक्यात त्याला लक्षात आलं कि अशा वेळेस हात पण लावायची सोय नसते. तो थोडंसं बाजूला सरकून बसला आणि शांतपणे विचारलं, “ काय झालंय?”

“काही नाही. जा इथून”

“सॉरी मी मगाशी rudely बोललो”

“I don’t care.” मुग्धा तोंड फिरवून म्हणाली, “मला घरी जायचंय. मी पुढच्या आठवड्याचं तिकीट काढणार आहे. डोन्ट वरी, माझ्याकडे तिकिटाचे पैसे आहेत.”

“का असं बोलतेयस?”

“बोलत नाहीए, सांगतेय तुला. मी पुढच्या आठवड्यात घरी जाणार आहे. माझ्या.”

“नको असं बोलू. प्लीज. नाही छान वाटत.”

“बरोबर आहे. तुला छान नाही वाटत… तुला इकडे यायचं होतं, तुला करिअर करायचं होतं, तुला पॅनकेक्स खायचे होते, तुला घर घायचंय. सतत फक्त तूच. आणि तूच महत्वाचा आहेस ह्या रिलेशन मध्ये.”

“सॉरी.. मला तसं नव्हतं म्हणायचं. आणि असं का वाटतंय तुला?”

“हेच. कधी विचारणार आहेस तू मला?? कि मला काय वाटतंय???” तिचा आवाज थोडासा चढला. मोठा श्वास घेऊन ती म्हणाली. “मला नाहीए चांगलं वाटत इथं. आज तर खूपच जाणवतंय. सकाळी पडलेल्या किळसवाण्या स्वप्नाला घेऊन दिवसभर नुसताच डोक्याचा भुगा करून घेतेय मी. पण प्रॉब्लेम ते स्वप्न नाहीए. खरा प्रॉब्लेम हि माझी रिऍलिटी आहे. एकटी पडलीय मी.”

“काय स्वप्न पडलं होतं?”

“नाही सांगायचं मला. अजून स्वतःबद्दल low feel करून नाही घ्यायचं.”

“पण तुला असं का वाटतंय कि तू एकटी आहेस?”

“का नाही वाटणार निखिल? कालच्या पार्टीतच बघ. किती तरी वेळ तू मला एकटीला बसवून वेगळ्याच लोकांशी बोलत होतास. ती जाडी बाई Annebell, तिचा डिवोर्स होतोय. आणि हि किती कॉमन गोष्ट झालीय आजकाल पण तरी माझ्या पोटात गोळा आला होता. आणि हे share करायला तू तिथे नव्हतास. आणि मग उगाच कुठेतरी आतमध्ये एक भीती चिकटून राहिलीय. माझं पण तसंच होईल.” बोलता बोलता तिने आवंढा गिळला.

निखिलने पटकन तिला मिठीत घेतलं, तिने सुटायचा प्रयत्न केला, त्याला दूर ढकलायचा प्रयत्न केला पण त्याने मिठी सैल केली नाही.

“मला माहित आहे मला नीट बोलता येत नाही. त्यामुळं चांगले चांगले शब्द वापरून तुला मी शांत नाही करू शकत. पण मी काल तुझ्याजवळ का नव्हतो ह्याचं कारण मी तुला आत्ता दाखवतो” निखिल मिठी सोडवत म्हणाला आणि बाहेरच्या खोलीत गेला. लगेच आपला लॅपटॉप घेऊन आला.

“हे बघ!”

“काय? त्या म्हाताऱ्याचा “appreciation mail” मेल वगैरे आहे का? मला इंटरेस्ट नाहीए”

“प्लीज बघ तरी. एकदा बघ”

मुग्धाने इर्रिटेट होऊन लॅपटॉप मांडीवर घेतला. कुठल्या तरी Dave Sturgeon चा mail होता. हे नाव कुठंतरी बघितल्यासारखं का वाटतंय!?

Hey Nikhil,

I went through your wife’s work this morning. I will review it with my design team on Monday. I personally liked her work. We will call her for an interview next week. It’ll be great if you give me her details.

Thanks,

Dave St.

Sr. Designer
MercQuirk.

“हे काय आहे?” मुग्धाच्या कपाळावर आठ्या पडल्या होत्या.

“काल त्या म्हाताऱ्याबरोबर गप्पा मारत होतो ना? तो मर्लिनचा फॅमिली फ्रेंड होता. He has funded a startup. हे MerQuirk का काय ते. They are into merchandise business. T-shirts, Phone covers वगैरे. It’s a small team. And they are always looking for creative minds.” असं म्हणून त्याने तिच्याकडे हात केला. “मग मी त्याला तुझं ते Facebook चं page दाखवलं होतं. त्याने मला ह्या माणसाचा ई-मेल दिला. आणि we got you an interview!”

मुग्धाच्या डोळ्यात एकदम पाणी आलं. निखिलने तिला जवळ घेतलं. “I know” तिच्या डोक्यावर हात फिरवत तो म्हणाला. “I  know की हे तुझं काम नाहीए. हे करण्यासाठी तू इथे नाही आलीयस. आणि मला हे काही तुझ्यावर फोर्स नाहीए करायचं. पण तुझ्यातल्या आर्टिस्टला तू डांबून ठेवलंयस, त्याला बाहेर काढावंस, इतकंच मला वाटतंय.”

मुग्धाला रडू आवरत नव्हतं. पण हे त्राग्याचं, insecurityचं  किंवा स्वतःला कमी लेखण्याचं रडू नव्हतं. मोकळं होण्याचं, हलकं होण्याचं रडू होतं. थोडावेळ त्याला चिकटून रडून झाल्यावर ती हुंदके देत असताना निखिलने विचारलं, “काय स्वप्न होतं?”

“तू.. तू.. एका लांब केसाच्या, फॅन्सी कपडे घातलेल्या मुलीबरोबर..”

“हम्म?”

“एका.. रेस्टॉरंट मध्ये गळाभेट करत होतास आणि मला ignore करत होतास.”

निखिलने तिच्याकडे क्षणभर बघितलं, आणि म्हणाला.. “ohh… असे काळे, लांब आणि खाली कुरळे झालेले केस होते का तिचे?”

“हो.. तुला कसं माहित?”

“आणि आपण मागच्या वेळेस उगाच फाईन-dine च्या रेस्टॉरंटचे फोटो बघत होतो तशातलं रेस्टॉरंट होतं का?”

“What the hell… तू खरंच गेला होतास?”

“हो.. तुझ्या स्वप्नात. तुझ्याच बरोबर. हे बघ, काळे लांब केस.” त्याने तिच्या केसांना हात लावून दाखवलं. “तूच आहेस ती धोंडूबाई…” त्याने तिला एक टपली मारली. तिच्या डोळ्यात बघून म्हणाला, “तुला म्हातारी झालेलं बघायचंय मला. आपल्या नातवंडांना गोष्टी सांगताना, वस्तूंची नावं विसरताना, माझ्या नावाने खडे फोडताना. हे सगळं बघायचं आहे. मला नको सोडून जाऊ.” मुग्धा त्याच्या कुशीत शिरली.
“मी असा म्हातारा होणार, माझे केस गळणार, असं मध्ये गोल टक्कल पडणार. तुझे पण केस पांढरे होणार म्हणा. तुझे किडके दात पडलेले असणार त्यामुळं आपल्याला तुला कवळी बसवून आणावी लागणार…” मुग्धा त्याला चिकटून ऐकत होती… बघा.. आत्ता इतकं छान बोलत होता. आता अचानक टकलावर आला. माझ्या किडक्या दातांचं mention करायचं काय गरज होती. त्याच्या कुशीतून बाहेर येऊन त्याच्या चेहऱ्याकडे ती बघू लागली.
निखिलचं आपलं चालूच होतं “तुला माहितीय… कवळी बसवल्यावर जोरात हसता येत नाही. आम्ही एकदा जेवत होतो.. आणि आज्जी आजोबा आले होते, आणि मी काहीतरी जोक मारला आणि आज्जी एकदम जोरात हसली आणि तिची कवळीच निसटून बाहेर आली.”
“Oh my god… निखिल! बंद पड!” खाली पड लेली उशी उचलून तिने त्याच्या डोक्यात मारली.

टायर (Tyre)

वर्तमानपत्राची हेडलाईन आणि खाली बंड्याचा फोटो पाहून मी स्तब्ध झालो. डोळ्यासमोर गावातलं मैदान चमकलं. उतारावरून वेगात घरंगळत आलेली ती टायर. सपसप धूळ उडवत पुढे निघून गेली. मी अजून माझ्या टायरीला एका लाईन मध्ये आणायचा प्रयत्न करत होतो. आणि दूर चढावर पाहिलं तर कमरेवर हात ठेऊन बंड्या कौतुकाने आपल्या टायरीकडे बघत होता. टायर बरीच पुढे जाऊन पडली तसा बंड्या धपधप पाय टाकत माझ्याजवळ आला. आणि पाठीत एक गुद्दा हाणून म्हणाला, “काय लेका… अजून तुझी सरळ उभी बी राहीना व्हय? आन हिकडं सरळ करतो तिला”

बंड्या ऊर्फ संजय – माझा लंगोटीयार! बेधडक, निडर, धिप्पाड आणि दणकट. माझ्या बरोब्बर उलट. पण तरी माझा जिगरी दोस्त. स्वभाव, बुद्धिमत्ता, अंगकाठी सगळंच वेगळं असताना सुद्धा आपलं झक्कास पटायचं. मला खरंतर बंड्याचा आधार वाटायचा. मी नेहमी त्याच्यासोबतच शाळेला जायचो. पाटील वस्तीतल्या रंग्या पाटलाची मला जाम भीती वाटायची. रंग्या उगीच सगळ्यांच्या खोड्या काढायचा. एकदा माझ्या शर्टावर शाईची बाटली ओतून हसत बसला होता. तेव्हापासून तो कुठेही दिसला कि मी रस्ता बदलून जायचो. बंड्या सोबत असला कि मात्र मी “कुणाच्या बापाची भीती हाय काय?” अशा अविर्भावात चालायचो.

माझं घर रझाक मोहल्ल्यात आणि बंड्याचं निमकर आळीत. तशी आमची ‘अण्णासाहेब रावसाहेब खोपडे-पाटील प्रशाला’ माझ्या घरापासून जवळ होती पण मी लवकर आवरून बंड्याच्या घरी जायचो. बंड्या बऱ्याचदा दात घासत असायचा. मला बघून “आलो रे आलो मोश्या…” म्हणत मोरीत पळायचा. एकाच मिनटात अंघोळ करून बाहेर यायचा. बंड्याच्या आईनं चहा-चपाती तयार ठेवलेली असायची. बका-बका तोंडात कोंबत बंड्या १० ओळी शुद्धलेखन पूर्ण करायचा. अर्थात ते कधीच शुद्ध नसायचं आणि चहा, आमटी असे डाग पडून वही पण शुद्ध राहिलेली नसायची. “मोश्या मर्दा… आज बी बाई हाणत्या बग… टॉय काय सापडणा…” असं म्हणत शर्ट चड्डीत अर्धवट खोचून बंड्या माझ्याबरोबर चालू लागायचा.

दर शनिवारी न चुकता छडी खायचो. सुरुवातीला मला रडू यायचं पण बंड्यानेच शिकवलं कोडगं व्हायला. बंड्या तरी छड्या खाण्यात expert होता. नुसत्या छड्याच नाही तर कोंबडा होणे, अंगठे धरणे, ग्राउंडच्या १० चकरा मारणे, सगळं अगदी मन लावून करायचा.

तरीदेखील बंड्या मला भारी वाटायचा. मला त्याच्यासारखं व्हावसं वाटे. कशाचीच चिंता नाही, सगळ्यांना मदत करायला पुढे, आमच्या घरचं दळण तोच आणून देई, अब्बांना S. T. stand ला सायकलीवर सोडायला तोच जाई.

अम्मीच्या हातचं मटण आणि ईदची खीर त्याला प्रचंड आवडायचे. ईदच्या दिवशी सकाळी सातलाच हजर असायचा घरी. पठ्ठ्या शनिवारच्या शाळेला कधी उठला नाही लवकर. अम्मी – आपाला जमेल ती सगळी मदत करायचा. मग खीर तयार झाली की वाडगाभर पिऊन आणि किटलीभर घरी घेऊन जायचा. बंड्याची आईदेखील दिवाळीला डब्बाभर चकल्या आणि बेसनाचे लाडू पाठवायची. आमच्या अम्मीला लाडू कधी जमलेच नाहीत. अगदी माझ्या वहीवर रेसिपी लिहून आणून सुद्धा!

शाळा सुटल्या सुटल्या आम्ही दप्तरं टाकायचो ते थेट मैदानावर टायरी घेऊन पळायचो. खूप खूप टायरी फिरवायचो. माझी टायर फिरवण्यापेक्षा बंड्या आणि त्याच्या टायरीच्या मागे पळण्यातच माझा व्यायाम व्हायचा. त्याच्या हातात जादू असावी. “हे बघ, अस्स धरायचं काठीला आनी अस्सा रप्पाटा हाणायचा त्या टायरीवर… आरं… तसं न्हवं मर्दा… आरं लाव की जरा जोर… मोश्या लेका खाऊन येत जा कि जरा” तो मला लाख शिकवायचा प्रयत्न करे आणि मग शेवटी कंटाळून ” बघ आता मी कसं मारतो ते” असं म्हणून अख्खं मैदान पालथं करे.

असा हा रेड्याच्या डोक्याचा माझा मित्र, कधी प्रेमात पडेल असं वाटलं नव्हतं. पण गीता पिसे होतीच तशी सुंदर! सातवीत शाळेच्या ग्यादरिंग ला ‘कुण्या गावाचं आलं पाखरू’ वर तिने डान्स केला होता. तेव्हापासून बंड्या पागल झाला होता. मग काय? गाड्याबरोबर नळ्याची यात्रा! वर्गातला सर्वात sincere विद्यार्थी असून सुद्धा गीताच्या नोटस मागायला जायचो, ह्याला तिची एक झलक पाहायला मिळावी म्हणून. शेवटी मनाचा हिय्या करून ‘वैलेन्टाइन्स डे’ दिवशी बंड्याने तिला विचारलंच. पण तिच्या तोंडून “वंगाळ” शब्द ऐकून बंड्या पुरता सपाट झाला. मला तरातरा ओढत मारुतीच्या मंदिरात घेऊन गेला.

“जय बजरंग बली, तोड दे दुश्मन की नली… मारुतराया ह्या मोश्याच्या साक्षीनं शपथ घेतो. पुन्यांदा कुठल्या पोरीकड वळून पण बघनार न्हाई” असा शपथविधी पण झाला. मग मारुती च्या देवळातून आम्ही थेट टायरी घेऊन मैदानावर गेलो होतो. आज बंड्याची टायर अजूनच वेगात पळत होती.

जशी दहावी जवळ आली तशी माझ्या चाकाला गती मिळाली. आणि बंड्याची टायर मैदानावरच राहिली. बोर्डाचा अभ्यास करता करता माझं मैदान सुटलं आणि टायरदेखील. त्यावर्षी “मोहसीन बागवान बोर्डात पाचवा आला होता” आणि पासांच्या लिस्ट मध्ये बंड्याचं नावही नव्हतं. त्यानंतर मी शहरात आलो ते कायमचाच. स्कॉलरशीप मिळवत मिळवत मी engineering ला admission घेतली. आणि वेग-वेगळे मार्ग धुंडाळून भरकटलेल्या बंड्याने अखेर ‘झेंडा’ हाती घेतला.

ह्या सगळ्या प्रवासात बंड्या माझी कमी पूर्ण करत होता. आपाच्या लग्नात माझी परीक्षा चालू होती. आमचं घर हलवताना मला जास्त दिवस सुट्टी मिळत नव्हती. बंड्या मात्र सगळं त्याचंच समजून करत राहिला. इकडे येताना अम्मी बंड्याला धरून सर्वात जास्त रडली होती.

टेम्पोच्या मागे सामानात बसलेलो असताना डोळ्यातला पाण्याचा थेंब परत पाठवणारा बंड्या, मला आज मोठ्या मथळ्याखालच्या फोटोत दिसत होता. तोच बेदरकारपणा, तेच बेफिकीर डोळे, दाढी-मिश्या वाढलेल्या.

“रझाक मोहल्ला जाळून स्वतःला ‘सैनिक’ म्हणवून घेणाऱ्या संजय मिटकरीला तीन साथीदारांसह अटक झाली होती.” एकच प्रश्न डोक्यात घुमत होता, ‘मी तिथे असतो तर… तरीपण बंड्यानं हेच केलं असतं का?”

आणि मग राहून राहून ती धूळ उडवत येणारी टायर दिसत होती आणि कमरेवर हात ठेवलेला बंड्या!

चाफा (Chafa)

‘बाग छान नव्हती, आम्ही छान होतो. आम्हाला काय बागच पाहिजे होय रे आडदांडा? आम्ही जिथे बसू तिथे आमची बाग. अरे, एवढ्या मोठ्या मातीत मरायला चार वाव जागा कशीही मिळते, मग चार वाव जागा जगायला मिळणार नाही होय?’ जी. ए. कुलकर्णींच्या गोष्टीतलं हे वाक्य वाचून राधाचे डोळे अचानक पाणावले. त्यांच्या आत्तापर्यत वाचलेल्या गोष्टींमधली, हीच काय ती थोडासा दिलासा देणारी गोष्ट. नाहीतर, छापलेल्या शब्दागणिक आर्त भावनांच्या काळोख्या डोहात कथांमधल्याच नागासारखं सळसळत खेचून घेण्याची ताकद त्यांच्या गोष्टींमध्ये आहे. राधाने डोळे मिटले आणि मोठा श्वास घेतला, कथेतली ती पेरवांची बाग, कमळीच्या हातावरचं गोंदण, वेंधळा दामू… हलकेच तिच्या नजरेसमोरून फिरून गेले.
आपल्याला असं कधी काही जमेल का उभं करायला, ह्या विचारात दुसरी गोष्ट वाचायला तिने पान पालटलं, तर तिथे तिला एक छोटी चिट्ठी दिसली.
“काय वाटतंय तुला?” चिट्ठीतलं पहिलंच वाक्य बघून तिच्या भुवया उंचावल्या.
“काय वाटतंय तुला हि गोष्ट वाचून? आत्तापर्यंत ठेवलेला छातीवरचा दगड कोणीतरी क्षणभरासाठी उचलला असं वाटतंय ना?”
बापरे कोण आहे हे? आणि कुणासाठी लिहलंय? राधाने चिट्ठी आलटून पालटून बघितली. एका कोपऱ्यात Initials लिहले होते – R.P.
हँ !? माझेच initials! Strange! राधाचे मोठे डोळे अजूनच मोठे झाले. स्वाभाविकपणे तिची डावी करंगळी दाताखाली गेली आणि तिने पुढे वाचायला सुरुवात केली.

“खरं सांगू, मला बाकी गोष्टी वाचताना फार त्रास झाला… जी. ए. देतातच तो! पण हि गोष्ट वाचून डोळ्यांतून एक थेंब ओघळला आणि त्या मातीत पडला, जिथे मरायला जागा आहे आणि जगायलाही. त्या शेतातल्या काळ्या मातीच्या ढेकळांमध्ये विरून गेला. शेताच्या शेजारी वाहणाऱ्या झऱ्यातून वाहत गेला. तो लहानसा झरा, काठाला सोनचाफ्याचं झाड. आणि झऱ्यासारखीच शांत आणि काय तो शब्द आहे? हां आल्हाददायक! सोनचाफ्यासारखी आल्हाददायक, ती! त्या पाण्यासारखे निखळ डोळे आणि चोरटं हसू. काठाला उभा राहून तिला पाहायचो. ते शेत, ते गाव आणि ती, सगळंच काही दिवसांपुरतं. ती गेली आणि मीही गाव बदललं. पण ते झऱ्याचं मंद हसू आणि तिच्या डोळ्यातलं पाणी नजरेसमोरून जात नाही. शेवटच्या दिवशी हातात चिट्ठी ठेवून जात असताना तो हात मी धरला नाही. हात लुळे होते कि मूठ लहान होती… ती निसटून गेली, मुठीत धरलेल्या पाण्यासारखी.

.
तू डोळे बंद कर. आणि सांग मला तुला काय वाटतंय?”

राधाचे डोळे आपोआप बंद झाले. तिलाही दिसलं तिचं गाव, नदी, नदीवरचं दत्ताचं देऊळ. भरलेलं पात्र, कोसळणारा पाऊस, पावसात चिंब भिजणारी अंगणातली झाडं. रेनकोट घालून सायकलवरून शाळेला जाणारी ती. शाळेकडे जाणारा तो चढ चढण्यासाठी उभी राहून जोरात पेडल मारणारी. चढाच्या वर कोपऱ्यात उभा असलेला तो. राधाचे डोळे पट्कन उघडले. Oh my god! तो कसाकाय डोळ्यांसमोर आला? हाह! विसरलेच होते मी. बापरे, काय तर प्रेम होतं. अभ्यासाचा बहाणा करून बोलायचो. हाहा… एकमेकांकडे चोरून बघायचो. काहीही वेडेपणा! तो पोरकटपणा आठवताच, तिला आठवले त्याचे डोळे.  तिच्या डोळ्यांत बघणारे, एकटक. डोळ्यांत बघतच वही देताना तिच्या हाताला केलेला स्पर्श.  आणि मग तिच्या तळव्यांवरून हलक्या बोटांनी फिरवून मागे घेतलेला हात. त्याने त्या वहीत घालून दिलेला गुलाब राधाने बरेच दिवस जपला होता. तो आठवीत शहरातल्या शाळेत गेला तरीही, त्याची आठवण म्हणून.
राधा स्वतःशीच हसली. ‘What a typical 90’s teenage drama!’ Thank god… जन्माच्या आणाभाका घेतल्या नाहीत. बघतेच ह्याला फेसबुकवर… Rishabh Patil तिने FB च्या सर्च विंडो मध्ये type केलं. अरे! हा पण R.P च… म्हणून तर बावळट मैत्रिणी चिडवायच्या. Same-same initials म्हणून. मला लग्नानंतर सही बदलायची गरज नाही वगैरे. अडाणी -बिनडोक. सगळेच बिनडोक होतो म्हणा.

पण हा R.P. कोण आहे? तिने पुस्तकाचं मागचं पान उघडलं. लायब्ररीच्या लॉग मध्ये काहीतरी सापडेल म्हणून. पण मागच्या पानावर तिचंच नाव पहिलं होतं. तिच्याच नावासमोर पहिला स्टॅम्प होता. कोणी donate केलंय वाटतं हे लायब्ररीला. Anyways… let’s stalk Rishabh, तिने त्याचं प्रोफाईल उघडलं. Wah! डीपी तरी बाहेरचा कुठला तरी दिसतोय. Eurotrip and all. पप्पाकडे बराच पैसा आहेच म्हणा. त्यात मुलगा एकुलता एक! तिने फोटोज वर क्लिक केलं. एक एक करत पुढे स्वाईप करू लागली. oooh! पोरगीबरोबर फोटो. चांगलंय की. एवढे फॉरवर्ड होते आईबाबा तर तेव्हा का लाजायचा मग? आता नाहीत का दिसत ही थेरं जगाला. तेवढ्यात screen काळी झाली.

‘Abhimanyu Calling’, तिने फोन उचलला.
– “फोन हातातच आहे वाटतं? जेवण झालं का?” तिकडून अभिमन्यूने विचारलं.
“हो झालं… यार तू लकी आहेस. तुला रोज घरचं जेवण मिळतं. बकवास Yellow-day होता आज मेस मध्ये”
– मगाशी whatsapp वर एक मेसेज केला होता, बघितलास का?”
“नाही अजून.. अरे वाचत बसले होते. फोन नाही बघितला आणि जस्ट हातात घेतला तोवर तुझा फोन आला. बरं तुला ना उद्या एक इंटरेस्टिंग गोष्ट सांगते.”
-“आत्ता सांग.”
“नको फोनवर. तू घरी असलास कि नुसतं हं- हं करतोस. उद्या मानकरच्या रूमवर भेटू ना. माझा तो handwriting analysis चा क्लास पण आहे दुपारी, मग मला इकडे जा तिकडे जा करावं लागणार नाही.
-“यार तिथे नको… तुझ्या रूमवर भेटू”
“तुला सांगितलं ना.. माझी रूम-मेट फार चोमडी आहे. I wish मी इथे रेन्टवर राहणं afford करू शकले असते. किंवा तू आई-बाबांसोबत राहत नसतास. किंवा आपण..”
-“बरं, बरं… झोपतो मी आता. चल बाय!” अभिमन्यू तिकडून जांभई देत म्हणाला.
“इतक्यात?”
-“अगं टमाटे… १२ वाजलेयत. कुठे ध्यान असतं? चल गुडनाईट!”
“बरं गुडनाईट…” राधाने फोन ठेवला आणि whatsapp उघडलं. अभिमन्यूने एका विडिओ ची लिंक पाठवली होती. खाली नुसतंच “Must Watch” असं लिहलं होतं. राधाने whatsapp ची विंडो बंद केली आणि पुन्हा फेसबुक उघडलं आणि रिषभ पाटीलचं प्रोफाईल चाळत बसली.


“यार किती गर्दी आहे. आपला नंबर कधी येणार म्हणाले ते काका?” राधाला भूक लागली होती. कॅफेच्या दारातल्या चाफ्याच्या बोडक्या झाडाखाली दोघे जागा व्हायची वाट बघत होते.
“अजून १५ मिनटं लागतील” अभिमन्यूने नुकतीच विचारणा केली होती.
“आईचा घो!” राधाच्या तोंडून जोरात उद्गार निघाला.
समोर उभ्या असलेल्या काका-काकूंनी गर्रकन मान फिरवली. ‘Uncultured!’ असा एक लूक काकूंनी दिला. राधाने मान वळवली. स्वतःला डिस्ट्रॅक्ट करायला म्हणून तिने उगाच त्या कॅफेलाच प्रदक्षिणा घालायला सुरुवात केली. कॉलेजजवळचं हे कॅफे बरंच फेमस होतं. आज रविवार असल्यामुळं कॉलेजवयीन लोकं सोडून इतरांचीही गर्दी होती.

फिरता फिरता तिला एक चिठ्ठया-चपाट्यांनी भरलेला एक मोठा बोर्ड दिसला. मागे २-३ वर्षांपूर्वी जेव्हा कॅफेचं नूतनीकरण झालं, तेव्हा ‘रूस्तमचाचां’च्या नातवाने हि आयडिया काढली होती. तिथे येणाऱ्या पोरा-पोरींना “तुम्हाला ह्या कॅफेबद्दल काय आवडतं?”च्या धर्तीवर काहीतरी लिहून रंगीबेरंगी चिठ्ठया चिकटवायला सांगितलं होतं. आणि मग ह्या बोर्डला छान पैकी काच चढवून ती आठवण त्याने ठेवली होती. राधा त्या चिठ्ठ्या, Post-its वाचू लागली. कोणी रुस्तम चाचांचं कौतुक केलं होतं. कोणी आपल्या ‘लव्ह ऑफ लाईफ’ ला इथेच भेटलं होतं (कॉलेजजवळची हँगआऊट प्लेस!). कोणी इथल्या मस्कापावचं फॅन होतं तर कोणी इथल्या चीज-लोडेड ऑम्लेट साठी मरायलाही तयार होतं. राधा ते वाचण्यात गुंग होऊन गेली होती. तेवढ्यात तिच्या समोर काहीतरी पडलं. बोडक्या चाफ्याच्या झाडावरचं फूल! तिने ते उचललं आणि नाकाशी लावून खोलवर श्वास घेतला. ती तिथून निघणार तेवढ्यात त्या बोर्डवर तिला आणखी एक पोस्ट दिसली. ‘इथे येऊन मला घरची आठवण झाली’ असं मोठ्या अक्षरात लिहलं होतं आणि खाली छोट्या अक्षरात काहीतरी खरडलं होतं. अक्षर ओळखीचं वाटलं म्हणून तिने तो कागद जवळून पहिला. ‘घरची आठवण झाली’च्या पुढे लहान अक्षरात लिहलं होतं, “कारण माझी आई पण इतक्याच वाईट भजी बनवते.” राधाला हसू आलं. नीटसं पाहता तिला तिथे छोटे initials दिसले. R.P. राधाचे डोळे विस्फारले. तिने अभिमन्यूला हाक मारली.
“अभी… इकडे ये ना..”
लांब उभा असलेला अभी नाईलाजाने तिच्याजवळ आला. “अगं नंबर जाईल आपला”
“तुला मी हे सांगायचंच विसरले. तुला हि पोस्ट दिसतेय.”
“इथे येऊन घरची आठवण झाली..भजी..”अभीने पुटपुटत ती नोट वाचली, “इथे येऊन भजी कोण खातं?”
“ते जाऊ दे… पण Same handwriting आणि Same initials असलेली चिठ्ठी मला मागच्या आठवड्यात ‘जीएं’च्या पुस्तकात सापडली. ह्या मुलाने ना.. असा एक छान पॅरा लिहला होता, थोडा वाचकाशी संवाद साधल्यासारखा आणि थोडा असा स्वतःशीच बोलल्यासारखा. आणि मजा बघ इथे पण दिसला. He seems witty too!”
“More like, attention-seeking freak!”अभी खांदे उडवत म्हणाला.
“What do you mean?”राधाला अभीच्या रिऍक्शनचं आश्चर्य वाटलं.
“मग काय तर… Poor efforts for seeking the attention of random people.”
“I don’t think, तो त्या चिठ्ठीतून attention वगैरे मागत होता. In fact, I liked the way he wrote and tried to connect with a stranger, without even knowing if anyone’s going to read the book or the चिठ्ठी”
“That’s what I am saying…”
“Attention seekingचा काय संबंध मग?”
“He got your attention, didn’t he?”
“How mean!”
“These are simple psychological tricks… आणि तुला तरी मी सांगायला नको हे. Handwriting Analysis शिकतेस ना.. मग ह्याच्या अक्षरावरून कळलं नाही का तुला, त्याचा स्वभाव वगैरे?” अभी किंचित उपहासाने म्हणाला.
“नाही… कारण उठसूट जगाला analyze करत बसत नाही मी. आणि तसं बघायचंच झालं ना, तर He seems more mature and non judgmental!”
“सोड ना… कशाला वाद घालून सकाळ खराब करायचीय. चल नंबर आला असेल आपला.”
“नको. पोट भरलं माझं.” राधा आपली स्लिंग बॅग काखेला मारून फणकाऱ्यात निघून गेली.


“Radha Pathak… Who is Radha Pathak here?” KV मध्ये शिकलीय असं वाटणाऱ्या, आवाजात मूळचाच एक Husk असणाऱ्या, Straight केसांच्या, उंच, गोऱ्या मुलीने डायस जवळ उभी राहून खाली बसलेल्या पोरा-पोरींच्या ग्रुप कडे बघून विचारलं.
“हो.. मी.” राधा उभी राहिली.
“Okay, you have said, you will write an article in Marathi section of our Magazine?”
“Yes!”
“Okay! Send out a delineation to our Marathi editor Meghana? She will require it by Tuesday.”
“Sure Ma’am!” ‘Ma’am! बावळट आहेस का राधा!’ कॉलेजमधल्या सिनियरला मॅम म्हणाल्या बद्दल तिला नंतर embarrassing वाटलं. तिथून निघता-निघता तिने delineation चा अर्थ गूगल करून पाहिला.
मंगळवारपर्यंत आर्टिकल लिहून द्यायचं आहे म्हणल्यावर जरा तिच्या पोटात गुडगुडू व्हायला लागलं होतं. अजून विषय नीट ठरला नव्हता… कधी लिहायला घेणार, कधी पूर्ण होणार.. तिला जरा टेन्शन आलं होतं. (कॉलेज मॅगझीन कोण वाचतं म्हणा.. पण कॉलेजमध्ये असताना असं वाटत नाही.) थोडा रेफरन्स मिळतोय काय बघायला ती कॉलेजच्या लायब्ररीमध्ये शिरली. रेजिस्टरमध्ये घाई-घाईनं नाव रखडून सरळ Storybooks च्या section मध्ये गेली. तिथे कॉलेजच्या मॅगझिन्सच्या धूळ खात पडलेल्या कप्प्यातून २-४ मासिकं तिने उचलली. धूळ झटकून, लायब्ररीच्याच टेबलवर वाचत बसली. मराठी section चाळता-चाळता तिला एक लेख दिसला. सुरवातीलाच, लक्ष वेधून घेणारा एक फोटो होता. काही वर्षांपूर्वी घडलेल्या घटनेचा. समुद्रकिनारी पालथ्या पडलेल्या त्या ‘सिरियन’ बाळाचा. तिने तो लेख वाचायला घेतला.

“परित्राणाय साधूनां विनाशायच दुष्कृताम्‌”, असं देव म्हणून गेलाय खरं… पण कोण साधू आणि कोण राक्षस ह्यातला फरक आता देवाला तरी करता येतोय का? आयुष्यभरात कितीतरी पापं केली असतील. सगळ्यांनीच. म्हणजे कोणी खून केला, कोणी चोरी, कोणी दुसऱ्याचा छळ केला, कोणी नुसतंच वेळ मारून नेण्यासाठी खोटं बोललं तर कोणी समाजाच्या विरोधात जाऊन एखाद्या व्यक्तीवर प्रेम केलं. मग डेफिनेशन नुसार हे सगळेच पापी, दुष्कृत्य करणारे. मग उरलं कोण? आणि वाईट कर्म करणाऱ्यांचा खरंच विनाश होणार आहे का? झाला आहे का? कारण देश च्या देश लुटून सगळ्यांना देशोधडीला लावणारे महाभाग अजूनही पोस्टर्सवर, ठराविक वर्गाच्या लोकांमध्ये, आंधळ्या भक्तांमध्ये महान बनून फिरतच आहेत. त्यांचा विनाश नाहीच पण आपल्यासारख्या मध्ये अडकलेल्यांचा, ज्यांना बुद्धी आहे पण हात लुळे आहेत त्यांचा ऱ्हास होतो आहे. कुणी हात उचललाच किंवा आवाज उठवलाच तर त्याचे हात कापून, गळा चिरणारेच पुढे जातात.

मग ह्यातून जन्माला येते उदासीनता. माणूस दगड बनत जातो. अप्पलपोटी बनत जातो. माझ्या घरात डाळ-भात शिजतोय, बाहेर रस्त्यावर उपाशी कोण का झोपेना. शेजारच्या घरात भांडण चालू आहे, माझं दार बंद करून मी TV चा आवाज वाढवायचा. कारण मला ऐकायचं नाही. बाहेर काय चालू आहे. मी कान-डोळे-तोंड सगळं बंद करून टाकलंय. गांधींच्या तीन माकडांचा अर्थ आत्ता नीट समजला. “वाईट काही बघू नये, वाईट काही ऐकू नये, वाईट काही बोलू नये, उं-हूं, उं-हूं. ” चूक! काहीच बघू नये, ऐकू नये, आणि बोलू नये — ज्याने तुम्हाला त्रास होईल.

म्हणून लेको… वर्तमानपत्रातल्या त्या समुद्र-काठाला पडलेल्या बाळाला बघून झाकून टाका डोळे… जाळून टाका तो पेपर. कलबुर्गी, दाभोळकरांच्या रक्ताचे ठसे पुसून काढा तुमच्या धुवट वृत्तीने. आणि तुम्ही-तुम्ही म्हणून बोट दाखवणारा मी तरी कोण उरलेली पाच बोटं माझ्याकडे बघून हसतायत माझ्या नाकर्तेपणावर. हे संत-बिंत वेडे होते, ‘दुष्टांचा दुष्टपणा जाऊन ते सत्कर्मी लागावेत’ अशी अगदीच भाबडी अपेक्षा करत होते. ‘Spread Love everywhere you go…’ वगैरे. सगळा वेडेपणाच. कारण बिचाऱ्यांना समजलंच नाही, परस्परांमध्ये मैत्र घडण्यासाठी लागते ती लायकी आमच्यात नाही.

जय हिंद!

तो पॅराग्राफ वाचून राधा अवाक झाली. तिने खाली लेखकाचं नाव बघितलं, ‘रॉनी परेरा’. Oh my god! Completely unexpected! एक ख्रिश्चन मुलगा, इतकं सुंदर मराठी लिहू शकतो, आणि संतांचे वगैरे रेफेरन्सेस. तिने ते नाव आपोआपच एकदोनदा मनात घोळवलं, रॉनी परेरा– रॉनी परेरा… — R.P.!! Shit. हाच आहे आर.पी.! हाच असायला हवा. इथे अक्षर कळत नसलं तरी.. हे विचार त्याचेच असतील. दोन मिनिटं त्या धुळीच्या कपाटाकडे टक लावून बघून ती कसल्याश्या उत्साहाने उठली. ते मॅगझीन घेऊन, परत रेजिस्टर मध्ये नाव वगैरे रखडून हॉस्टेलकडे निघाली.
“पिंट्या… मला ना सुचलंय काय लिहायचं!” मैत्रिणीच्या रूमचं दार उघडून ती मोठ्या आवाजात म्हणाली.
“अगं केवढी ओरडत्येस, मेट्रनच्या रूम पर्यंत जाईल आवाज.” पिंट्या-उर्फ-प्रियांका बऱ्याच हळू आवाजात म्हणाली.
“असू दे… मला काय वाटतंय माहितीय का? मी आमच्याच बद्दल लिहावं.. म्हणजे अगदी असं नाही.. पण थोडी मिस्टेरीअस लव्ह-स्टोरी… आणि ना थोडा आधीचा काळ घेईन… आता काय whatsapp- फेसबुक वर सगळं सहज कळून जातं. जेव्हा लोकं पत्रं वगैरे पाठवायची तो काळ. चुकून कुणाच्या तरी हाती अनोळखी पत्रं लागतं.. असं काहीतरी.. अजून नीट कळलेलं नाहीए मला कसं होईल.. पण तुला काय वाटतं लिहावं का आमच्याबद्दल की खूप पर्सनल होईल?” राधा पाचव्या dimension मध्ये जाता-जाता परत आली.
प्रियांकाच्या चेहऱ्यावर व्हिझिबल प्रश्नचिन्ह होतं, “तुझ्या आणि अभी-बद्दल लिहणार आहेस तू?”
“ढ! नाही… माझ्या आणि R.P. बद्दल” राधाने पिंट्याला करेक्ट केलं.
“तू अजून त्या आर.पी. वरच आहेस.”
“अगं… मिळाला मला तो.”
“कुठे? आपल्या कॉलेजमध्ये आहे का?”
“नाही… इथे… मॅगझीन मध्ये.” राधा उत्साहाने ते मॅगझीन पिंट्यासमोर धरत म्हणाली.
“रॉनी परेरा.. हे कसलं नाव?” (पिंट्याचं ‘पिंट्या’ हे नाव स्वाभावितकेमुळं होतं.)
“हे कसलं नाव म्हणजे… नाव आहे त्या मुलाचं. बघ ना ख्रिश्चन असून किती सुंदर मराठी लिहतो. घरात पण मराठीतच बोलत असतील. पण हे अगदी पसायदानाबद्दल माहित असणं म्हणजे जरा वेगळंच वाटतंय. आणि मला वाटतंय की मी हे त्याला सांगावं.. की I am feeling very inspired because of you.”
“अभीला सांगितलंस का हा मिळाला म्हणून?”
“ह्या!! अभीला नाही सांगणार मी. मागच्या वेळेस बघितलंस ना उगाच इर्रिटेट केलं त्याने.”
“हं… लिहा मग… चांगली होईल स्टोरी… पण मला एक सांग राधेश्वरी… तू हे fiction म्हणूनच लिहणार आहेस ना? की खरंच ‘कुछ कुछ होता है?” पिंटूने राधाला उगाच कोपराने ढोसललं.
“माकडे… तसं काही नाहीए. स्टोरी आहे ही.” पिंटूशी वाद घालायला नको म्हणून राधा उठली आणि आपल्या रूममध्ये गेली. गेल्या गेल्या तिने सरळ लॅपटॉप उघडला आणि लॅपटॉपवर फेसबुक उघडलं. (स्मार्टफोनच्या जमान्यात लॅपटॉपवर फेसबुक उघडणं म्हणजे सिरिअस असण्याचं लक्षण आहे.)

तिने ‘रॉनी परेरा’ टाईप केलं. एकतर खूप सारे रॉनी परेरा आले. पण एकाचीही प्रोफाइल मॅच होईना, मग तिने ‘परेरा’चे वेगळे स्पेलिंग्स टाकून बघितले. एका प्रोफाइल मध्ये कॉलेजचं नाव वगैरे दिसलं. तिने ती प्रोफाईल उघडली आणि डीपी वर क्लिक केलं. डीपीवरून कळेना तो कसा दिसतोय. समुद्र काठाला उभा राहून सूर्य मावळतानाचा फोटो होता. आणि तोही सेल्फी. तिने अजून फोटोज वर क्लिक केलं. काहीच नाही. त्याला टॅग केलेल्या नुसत्याच कसल्या तरी पोस्ट्सचे फोटो. एक ग्रुप फोटो दिसला पण त्याचा चेहराच माहित नसल्यामुळं त्या ग्रुपमधला आर.पी. कोण हे कळणं अवघड होतं.
शी! असा काय आहे हा… फोटोज का नाही टाकले! फेसबुक फार वापरत नाही वाटतं. काहीतरी अजून क्लू मिळतोय का बघूया.. नाहीतर कुणाला तरी दुसऱ्यालाच मेसेज जायचा. ती त्या टॅग केलेल्या पोस्ट्स बघू लागली. स्वाईप करता करता काही कॉलेज इव्हेंट, कॉलेज ग्रुप ऍक्टिव्हिटी related पोस्ट्स दिसल्या. म्हणजे हा इथलाच आहे. पोस्ट्सच्या तारखा बघितल्या.. ३-४ वर्षांपूर्वीच्या. म्हणजे सिनियर आहे. पास-आउट झाला असणार आधीच. ह्याच्या स्वतःच्या टाइमलाईन वर काय दिसतंय… ओह उर्दू शायऱ्या share केल्या आहेत. बराच व्हर्सटाईल आहे साहित्यिक आवडींमध्ये! करू का ह्याला मेसेज? काय माहित रिप्लाय तरी करेल की नाही. श्या! कसंतरी वाटतंय आता… जसं एक्सपेक्ट केलेलं तसं काही दिसत नाहीए ह्याचं प्रोफाईल. पण असू शकतं ना.. एक तर तू त्याच्या friend-list मध्ये नाहीयेस. काय माहित त्याचे काही फोटोज प्रायव्हेट असतील. तू त्याचं पब्लिक प्रोफाईल बघतेयस. आणि नाही आवडत एकेकाला फेसबुक. नाहीतरी ‘कचरा’च असतो Facebookवर. पण तरी फ्रेंड-रिक्वेस्ट टाकू आणि मेसेज टाकून ठेऊ.

“Hey, I don’t know why… But I wanted to message you this. मला माहित नाही हा मेसेज तुझ्यापर्यंत पोहचेल कि नाही. पण गेल्या महिन्यापासून थोड्या विचित्र गोष्टी घडतायत. म्हणजे जीएंच्या पुस्तकात तुझी चिठ्ठी सापडणे, तुझी ती कॅफेमधली पोस्ट सापडणे आणि आज हा लेख सापडणे. आणि मला असं एक कनेक्शन झाल्यासारखं वाटतंय… And you have inspired me to write today. Ok.. that’s it.  If you don’t find this weird. Then please accept my friend request.”

And Send! हुश्श… केला सेंड. आता रिप्लाय ची वाट बघायची. तोपर्यंत आपली स्टोरी लिहायला घेऊया.  राधाने लॅपटॉप बंद केला आणि आपली वही-पेन बाहेर काढलं आणि पेनाचं मागचं टोक चावत, सुरवात कशी करावी ह्याचा विचार करत बसली.


“ठरलं का?”
राधा अजून मेन्यूकार्डकडेच बघत होती. पण ती मेन्यू बघतच नव्हती. टेबलावरच्या त्या कार्डावर डोळे लावून भलत्याच विचारात होती. अभिमन्यूच्या प्रश्नामुळे तिने एकदम भानावर आल्यासारखं त्याच्याकडे बघितलं.
“ठरलं का काय घ्यायचं?” अभीने परत प्रश्न केला.
“उं.. तू घेणारयस तेच घे.”
“नक्की?”
“हो” अभीने नेमकं काय घ्यायचं ठरवलंय हे न विचारताच तिने हो म्हणलं. कारण मगाशी जेव्हा ती भलत्याच विचारांत होती तेव्हा कदाचित त्याने सांगितलं असेल असं तिला वाटलं.
अभी ऑर्डर द्यायला गेला.
राधाने कपाळावर टपली मारून घेतली. ‘अगं बाई… करेल तो रिप्लाय. आणि नाही केला तर राहीना. तुझं काय अडलंय.’ एक आठवडा झाला तरी अजून त्याचा रिप्लाय आला नव्हता. मेसेज केल्यानंतर दोन-तीन दिवस तिने स्वतःला ‘बिझी असेल तो, लोक आता जास्त FB वापरत नाहीत.’ असं सांगून समजावलं होतं. पण आता, ‘माझा मेसेज other messages फोल्डर मध्ये गेला असला तर… त्याला डायरेक्ट वॉल वर लिहावं का? की ‘इंस्टा’वर फॉलो ची रिक्वेस्ट टाकावी’ ह्या विचारापर्यंत ती आली होती. ‘पण तुला एवढं काय लागलंय त्याला कॉन्टॅक्ट करायचं. तुला तर फक्त त्याला एवढं सांगायचं होतं ना की तुला त्याच्या चिठ्ठया वाचून चांगलं वाटलं, inspired वाटलं. मग?’ असंदेखील एक मन म्हणत होतं. (हे एक मन, दुसरं मन हा जो काही प्रकार आहे ना!)
‘आता बास तो विचार… इनफ इज इनफ!’ असं स्वतःला सांगून तिने अभिकडे उगाच काहीतरी विषय काढला.
“ह्या आलिया भटला खूप पिक्चर्स मिळतायत नई?”
अभीने तिच्याकडे डोळे बारीक करून पाहिलं मग खांदे उडवत म्हणाला, “मग? मिळू देत की.”
“पण कंगना म्हणतेय ते बरोबर आहे ना… आऊट-साईडर्सना तितक्या opportunities मिळत नाहीत.”
“मग? हे सगळ्या फिल्ड्स मध्ये आहे. फेस इट. सारखं कंप्लेंट्स करून काय होणार आहे.” अभी तावातावाने बोलू लागला. पण त्याने सुरु केलंय आणि आता आपल्याला बोलायची जास्त गरज नाही म्हणून राधाला हुश्श झालं. मध्येच कॅफेमधल्या ताईंनी ट्रे मधून दोन गोल कप टेबलवर ठेवले. ‘अरे यार ह्याने दोन कॅपॅचिनो सांगितले. मला कोल्ड कॉफी प्यायची होती. शी… आता ही गरम कॉफी प्या. हे असं होतं, लक्ष नसलं की, आणि फालतू विचार करत बसलं की.’ राधाने तो कॉफीचा कप उचलला आणि अभीकडे बघून मान डोलवू लागली.
“पी ना… थंड होतेय ती” अभी अचानकच वर्तमानात आला.
“हो.. फारच गरम आहे ना.”
“इतकी पण नाहीए. आणि तू साखर नाही घातलीस त्या… ” एवढं म्हणेपर्यंत राधाने तो कडूझार घोट घेतला होता.
“काय होतंय तुला?” अभीने स्वतःचा कप खाली ठेऊन विचारलं.
“काय.. कुठं काय? अरे मी विसरलेच हे साखर घालून देत नाहीत.”
“त्या-बद्दल नाही… जनरलच. हरवल्यासारखी असतेस, काही दिवस बघतोय मी. ते मॅगझिनचं फार टेन्शन घेतलंयस का? की वेगळं काही आहे?”
“अं… हो.” राधाने उगाच सारवायचा प्रयत्न केला. “माझी स्टोरी अजून पूर्ण नाही झालीय ना… तर मला जरा टेन्शनच आलंय.”
“वेडी आहेस का? कशाचंही काय टेन्शन घेतेस. एवढं काही नाही… लिहून पाठवून दे. मला पाठव हवं तर आधी, मी proofread करून देतो तुला. आणि त्यांनी सिलेक्ट केलं तर केलं नाही तर नाही.. फेसबुक वर टाक. जास्त लाईक्स येतील.”
“हं… बरोबर आहे तुझं… मी उगीच टेन्शन घेतेय.”
“बरं… संपव ती कॉफी. मला डान्स प्रॅक्टिसला जायचंय.” अभी फोनमध्ये बघत म्हणाला.
“ओह.. हां हां… कुठली-कुठली गाणी फायनल झाली?”
“कसलं काय… सम्या आणि पांडेमध्ये एकमत होईल तेव्हा.”
“ओह… ऐक ना… मला हे संपत नाहीए.. आपण निघूया. तुलाही लेट होतोय.”

कॉलेजचं गेट-टू-गेदर- ‘स्पंदन’ जवळ आलं होतं. प्रत्येक ब्रांचची जय्यत तयारी सुरु होती. आठवडाभर चालणाऱ्या कार्यक्रमात, दुसऱ्या दिवशी मॅगझिन लाँच होतं. राधाची स्टोरी सिलेक्ट झाली तर स्टेजवर सगळ्या लेखक-लेखिकांसोबत उभी राहून तिचाही फोटो येणार होता. मागच्या आठवड्यात थोडंसं काहीतरी लिहून तिने draft पाठवला होता. पण त्यावर मेघनाचा काही रिप्लाय आला नव्हता. पण ह्या आठड्यात तिची स्टोरी बऱ्यापैकी रंगात आली होती. आता अचानक हॉस्टेलमध्ये जाऊन कधी एकदा ती पूर्ण करतेय असं तिला झालं होतं.

अभी कॅफेमधून सरळ प्रॅक्टिसला गेला त्यामुळं राधा शेअर-रिक्षातून हॉस्टेलला आली. रूममध्ये येऊन तिने लॅपटॉप उघडला, आपली वर्ड-फाईल उघडली. चिठ्ठ्या-पत्रं पाठवून झाल्यानंतर शेवट त्यांच्या भेटीवर करायचा असं तिने ठरवलं. नुसतीच भेट नाही तर कन्फेशन!

‘आपल्या गोष्टीतल्या नायिकेला तिने सुंदर साडी चढवली, तिच्या लांबसडक केसांची वेणी घालून सोनचाफ्याची दोन फुलं माळली. भिंतीवरच्या छोट्या आरशात पाहून तिने कपाळावर लहानशी टिकली लावली. कपाटातलं बाबांचं अत्तर थोडंसं मनगटावर चोळलं. “सीमाकडे चालले”, म्हणून आईला खोटं बोलून ती बाहेर पडली. तिच्या मनात थोडीशी भीती होती, पण खूप जास्त उत्सुकता आणि उत्साह. तो दुसऱ्या गावावरून येणार होता, त्यामुळे ठरलेल्या वेळेपेक्षा थोडं इकडे-तिकडे होईलच ह्याची तयारी तिने ठेवली होती. खूप काही बोलायचं होतं, खूप काही ऐकायचं होतं. पत्रातून त्याने एक फोटो पाठवला होता त्यामुळं ओळखणं तरी थोडं सोपं होतं. बस-स्टॅन्ड पासून थोड्या दूर असणाऱ्या हॉटेलात ती जाऊन बसली. कोणी ओळखीचं नाही ना ह्याची एकदा तिने खात्री करून घेतली. दोन टेबल सोडून बसलेली एक व्यक्ती एकटक आपल्याकडे बघतेय हे तिला जाणवलं. उगाच पर्स मध्ये काहीतरी शोधायचं नाटक करून तिनेही दोन कटाक्ष त्याच्याकडे टाकून घेतले. तो उठला आणि सरळ येऊन तिच्या समोरच्या खुर्चीत बसला. “सुंदर!” त्याच्या तोंडून नुसताच एक शब्द बाहेर पडला. तिने त्याच्या डोळ्यात पाहिलं, आणि लगेच नजर खाली वळवली….’

लिहिता लिहिता राधाला कळलं नाही की कधी नायिकेच्या जागी ती स्वतःला इमॅजिन करत होती आणि त्याच्या जागी आर.पीला, जणू तीच साडी नेसून त्या हॉटेलात गेली होती आणि आर.पी स्वतःच्या प्रेमाची कबुली देणार होता. इतक्यात फोन वाजला. आई पण ना! नको त्या वेळी फोन करते. आणि कधी मी आठवण येतेय म्हणून फोन केला तर उचलत नाही.
आईशी फोनवरचं बोलणं थोडक्यात आवरुन तिने फोन कट केला. फोन बाजूला ठेवता ठेवता, फेसबुकचं नोटिफिकेशन दिसलं.
Omg! Omg! त्याचा रिप्लाय आला होता.
‘Hey, sorry for the late reply, I am not a frequent user. It’s amazing to know that you got my silly chits and I somehow inspired you! Would like to hear more from you, if you are not already angry and given upon me.’
थोडावेळ स्वतःतच खुश होऊन तिने त्याला रिप्लाय केला, “If you are not really frequent Facebook  user then how will you hear more from me?”
प्रश्नाचा रोख समजून त्याने एक फोन नंबर पाठवला, आणि खाली लिहलं, “Whenever you feel ready, ping me on Whatsapp!”
राधाने नंबर सेव्ह केला, पण डेस्परेट वाटू नये म्हणून लगेच मेसेज नाही केला. आज लवकर झोप लागणार नाही हे तिला आत्ताच लक्षात आलं होतं, पण ती आज त्याला मेसेज करणार नव्हती. खुश होऊन तिने पुढची स्टोरी पूर्ण केली.
स्वतःला डिस्ट्रॅक्ट करायला म्हणून ती पिंट्याशी गप्पा मारायला गेली. तिथे पिंट्याची बडबड ऐकून झाल्यानंतर दोघी मेसमध्ये जेवायला गेल्या. आज उत्साहात राधा नेहमीपेक्षा थोडं जास्त आणि अजिबात कुरकूर न करता जेवली. रूममध्ये येऊन दुसऱ्या ब्रांचच्या आपल्या रूममेटशी देखील गप्पा मारल्या. रात्री आडवी होऊन फेसबुकवर त्याला अजून थोडं स्टॉक केलं. शेवटी न राहवून WhatsApp उघडलं आणि मेसेज केला.
“Hi, Radha here!”


राधाची छाती धडधडत होती. त्या दारासमोर जवळ जवळ मिनिटभर उभी राहून तिने विचार केला आणि बेल दाबली.
“हाय!” एका मध्यम उंचीच्या, मध्यम बांध्याच्या, रणबीर कपूरसारखी दाढी ठेवलेल्या, पहिल्या लुक मध्ये attractive वाटणाऱ्या मुलाने दरवाजा उघडला. घरातल्याच बर्मुडा-आणि-T-शर्ट वरून तरी तो म्हणत होता ते अगदीच कळून येत होतं. “He doesn’t at all like to go out”
राधाला खरंतर असं येण्याबद्दल जरा शंका येत होती. पण तिचं अस्वस्थ मन तिला बसू देत नव्हतं. पिंट्याला सांगितलं असतं तर तिने रूमच डोक्यावर घेतली होती. पण तिला रॉनीला भेटायचं होतं. आपल्याला वाटणाऱ्या फीलिंग्स त्याला भेटल्यानंतरही सेमच राहतात का हे तिला बघायचं होतं. कारण तसं असतं तर तिच्या आत्ताच्या आयुष्यात खूप सारे बदल होणार होते. काही गोष्टी विस्कटणार होत्या. काही गोष्टींची घडी बसणार आहे की नाही हे काही माहित नव्हतं. नुसतीच uncertainty. पण तीच गोष्ट आत्ता excite करत होती. ती अनिश्चितता, ती उत्सुकता.
आणि तो समोर उभा होता, हसऱ्या चेहऱ्याने. तिची धडधड अजून वाढली. त्याला प्रत्युत्तर म्हणून “हाय” करायचं पण ती विसरली.
“तू राधिका ना?”
“um.. राधा”
“ओह येस, येस… राधा! सॉरी आय एम बॅड विथ नेम्स! आत ये ना.”
“अं.. हो…”
घर बऱ्याच वर्षांपूर्वीचं वाटत होतं. पावसाळ्यात भितींना ओल येऊन गेल्यानंतर येतो तसा वास पसरला होता. रूममध्ये सगळीकडे पुस्तकं पडली होती.  कोपऱ्यात सिगारेटची थोटकं पडली होती. टेबलजवळ painting स्टॅन्ड होता, आणि त्याला लावलेल्या Canvas वर चित्र-विचित्र रंगीत शेप्स काढले होते.
“तू painting पण करतोस?”
“ओह… ते… इट्स जस्ट ए टाईमपास हॉबी. कधी काही सुचत नसलं की रंग घेतो आणि काहीतरी करत बसतो.”
खूपच आर्टिस्टिक मुलगा वाटतोय हा!
जुनाट एका सोफ्याकडे हात करून “बस ना” असं त्यानं सांगितलं. राधा थोडीशी अंग चोरून बसली.
“Something to drink? Beer?” त्याने ऑफर केलं.
“बिअर?” राधाने डोळे विस्फारले.
“ओह.. ओके सॉरी… मी विसरलो तू अजून कॉलेजमध्ये आहेस. बरं कॉफी-चहा? मी कॉफी चांगली बनवतो.”
“आत्ता नको काही…”
भिंतीला टेकून उभा राहत तो तिच्याकडे बघून म्हणाला, “मला अजूनही बिलिव्ह होत नाहीए की त्या चिट्ठी वरून तू मला शोधून काढलंस. You are truly genius!”
राधा हसून म्हणाली,”मला पण बिलिव्ह नाही होत आहे कि त्या चिट्ठीवरून मी अगदी इथपर्यंत आले. इट्स रिअली स्ट्रेंज!”
“मी गेल्या काही वर्षांत नवीन फ्रेंड्स नाही बनवलेयत, but look at the turn of events, I got such a pretty friend!”
कॉम्प्लिमेंटला कसं रिऍक्ट करायचं न कळल्यामुळं, राधा थोडीशी ओशाळून हसली.
“No… I mean it! You look beautiful! मी खरंच चांगला चित्रकार असतो तर मी तुझं पोर्ट्रेट काढलं असतं. That curly hair, and button nose… really…”
राधाने खाली बघून स्माईल करत उगाच एक बट कानामागे सारली.

“बरं…” त्याने प्लास्टिकची एक खुर्ची तिच्यासमोर ओढली आणि त्यावर बसला. “बोल मग… तर तुला Writer व्हायचं आहे का?”
“नाही… असं काही नाही… म्हणजे मला लिहायला आवडतं… वाचायला आवडतं?”
“अच्छा… काय काय वाचलंयस?”
“बापरे… अवघड प्रश्न आहे हा…”
“इतकं वाचलंयस का?”
“नाही.. पण अगदी ‘Viva’ ला बसल्यासारखं वाटलं. ”
“हाहा…नाही नाही मी सहज विचारलं…” हसताना त्याला छोटीशी खळी पडली. Omg! Is he gonna kill me or what! राधा मनात म्हणाली.
“But you are funny.. I like that!”
असं म्हणत तो जागेवरून उठला. आणि टेबलजवळ जाऊन त्याने एक पुस्तक उचललं. “कुणाची पुस्तकं वाचलीयस तू?”
“मी मोस्टली मराठी मधेच वाचलंय.. थोडंफार इंग्लिश वाचलंय… म्हणजे ‘हॅरी पॉटर’ वगैरे..”
“ओह… म्हणजे मग तर तू अजून लहान आहेस… क्युट आहेस पण लहान आहेस…”टेबलजवळ घुटमळत तो म्हणाला. थोडं सर्च केल्यासारखं करून त्याने दुसरं एक पुस्तक उचललं.
आणि तो येऊन तिच्या पलीकडे बसला. पुस्तक चाळून त्याने एक पेज उघडलं. ते तिच्यासमोर धरून म्हणाला, “हे वाच.”
राधाने त्या पेजवरून नजर फिरवली. साधारण तिला कळलं कि त्यात काय लिहलं होतं… तिच्या तोंडून निघालं, “बापरे!”
“बापरे?, ही काय रिऍक्शन आहे? तू वाचलंस..”
“सगळं नाही… पण मला कळलं कशाबद्दल आहे हे..”
“हाहा.. You are so innocent!” असं म्हणत त्याने तिच्या मांडीवर हात ठेवला. “This is also writing… and you should read this too… to open your mind!”
“हो… पण मला असलं वाचायला आवडत नाही…” ती थोडी बाजूला सरकून बसली.
त्याने तिच्या चेहऱ्याकडे वळून पाहिलं. आणि तिच्या डोळ्यांत आपली नजर स्थिर करून म्हणाला, “बॉयफ्रेंड आहे?”
अडखळत राधाने उत्तर दिलं, “हो!”
“Kiss करतो तो तुला?”
“What?”
“म्हणजे करतो… हो ना?”
“त.. त्याचा काय संबंध?”
“करतेस तेच लिहायचं… थोडं अजून इमॅजिनेशन टाकायचं त्यात…” त्याने मांडीवरचा हात काढून सोफ्यावर मागे टाकला आणि तिच्या बाजूला झुकून तो म्हणाला, “हेच वय आहे… हे सगळं करायचं…” त्याने दुसरा हात तिच्या गालांवर फिरवला.
राधा आता घाबरली होती. तिला काय करावं कळत नव्हतं. काहीतरी विचार करून ती ताड्कन उठून उभी राहिली.
“काय झालं?”
“अं… बाथरूम? मला बाथरूमला जायचं आहे. तू तोपर्यंत कॉफी करतोस?” वाक्य संपवून तिने त्याच्याकडे हसत पाहिलं.
“हो.. आणि बाथरूम तिकडे आहे.” तो देखील थोडासा खुश झाल्यासारखा वाटला.
ती बाथरूममध्ये घुसली. तिथे लावलेल्या प्लॅटिकमधल्या छोट्या आरशामध्ये स्वतःचा चेहरा बघून तिला जोराचा हुंदका आला. पण तिने तो दाबला. थँक गॉड फोन खिशातच होता. पण तिला कळत नव्हतं कि तिने कुणालाही फोन करावा कि नाही. तिने चेहऱ्यावर थोडं पाणी मारलं. त्या छोट्या आरशात बघत मनाशी काहीतरी ठरवलं… आणि फोन कानाला लावून ती बाथरूम मधून बाहेर पडली. तो अजून किचन मध्ये होता, ती पटकन बाहेरच्या खोलीत आणि दार उघडू लागली. लाकडी दार उघडताना आवाज झाला, तसं तिने फोनवर बोलायला सुरुवात केली.
“अरे… तू आलायस का? हो हो.. अरे येतेय मी. नाही तिथून थोडं आत यायचं आहे.. डाव्या साईडला.”
दाराचा आवाज होताच रॉनी बाहेर आला. “काय झालं?”
“हो आलेच..” फोनवर बोलून फोन बंद केल्याचं नाटक करत राधाने फोन खिशात ठेवला. “Actually, माझा बॉयफ्रेंड लवकरच आला न्यायला… त्यामुळं मला जावं लागेल.” त्याच्याकडे पाठ न फिरवता राधा पटकन दारातून बाहेर गेली. तशीच मागे मागे पायऱ्यांपर्यंत गेली आणि त्यांनतर मागेही न वळून बघता पटापट पायऱ्या उतरत तिथून पळाली.
रस्त्याने चालता चालता तिच्या डोळयांत पाणी येत होतं. तिला जोरात ओरडून रडायचं होतं. तिला स्वतःचा राग येत होता. तिला त्याचा राग येत होता. खूप वेळ दिशाहीन चालल्यानंतर तिला एक बेंच दिसला. पायातली सगळी शक्ती गेल्यासारखी ती त्यावर मट्कन बसली. स्कार्फमध्ये तोंड दाबून तिने रडून घेतलं.

अखेर राधाला वाटलं होतं तसंच झालं, काही क्षणांतच तिच्या आयुष्यात खरंच बदल झाला होता… काही गोष्टी विस्कटल्या होत्या… काहींची घडी कधीच बसणार नव्हती.

मोठा श्वास घेऊन तिने स्वतःला सावरलं. थोडावेळ बसून शांत झाल्यानंतर ती उठणार इतक्यात, तिच्या डोक्यावर काहीतरी पडलं… बेंचच्या मागच्या झाडावरचं ‘चाफ्याचं फूल.’